CATEGORY: Μικρές Σελίδες Από Τη Ζωή
Υπήρξα drama queen.
Όχι μια οποιαδήποτε drama queen. Εστεμμένη. Αφοσιωμένη. Πιστή στον ρόλο και στα καθήκοντα που αρμόζουν σε μια κλασική βασίλισσα του δράματος. Και κάθε βασίλισσα που σέβεται τον εαυτό της χρειάζεται ένα βασίλειο. Εγώ είχα καταφέρει να δημιουργήσω το δικό μου.
Γιατί το δράμα έχει το κοινό του. Κι εγώ είχα το δικό μου κοινό. Ανθρώπους που με άκουγαν, που συμμετείχαν, που ανησυχούσαν μαζί μου, που συμφωνούσαν, που με παρηγορούσαν, που έπαιρναν το μέρος μου. Κι όσο εκείνοι ανταποκρίνονταν, τόσο εγώ επιβεβαιωνόμουν ότι κάτι πολύ σημαντικό συνέβαινε.
Οι υπήκοοί μου ήταν εκεί.
Κι εγώ, ως αρχηγός αυτού του μικρού βασιλείου, εισέπραττα κάτι που τότε δεν μπορούσα να αναγνωρίσω: επιβεβαίωση.
12 Δεκεμβρίου 2012
Στις 12 Δεκεμβρίου 2012, γυάλισα επιμελώς το στέμμα μου και κίνησα να επισκεφτώ ένα άλλο βασίλειο. Δεν είχα κανέναν λόγο να υποψιάζομαι ότι εκείνη η επίσκεψη θα απειλούσε τη μοναρχία μου. Άλλωστε, πήγαινα ως κανονική βασίλισσα. Με το στέμμα μου, το κύρος του αξιώματός μου και όλα τα προνόμια που είχα αποκτήσει έπειτα από χρόνια πιστής υπηρεσίας στον θρόνο του δράματος.
Το δικό μου βασίλειο το ήξερα καλά.
Οι υπήκοοί μου ήταν καλοί και πιστοί κι εγώ, για να είμαι δίκαιη, τους φρόντιζα εξίσου καλά. Τους προμήθευα τακτικά με καινούργιες ιστορίες, ανατροπές, απογοητεύσεις, αδικίες και συναισθηματικές περιπέτειες. Το βασίλειό μας δεν κινδύνευε ποτέ από πλήξη.
Εκείνο το απόγευμα, λοιπόν, ξεκίνησα για ένα σεμινάριο αυτογνωσίας και αυτοβελτίωσης, ύστερα από την προτροπή μιας φίλης. Δεν ήξερα ακριβώς τι θα συναντούσα εκεί, δεν με απασχολούσε ιδιαίτερα. Το στέμμα ήταν στη θέση του, η βασίλισσα του δράματος ήταν στον θρόνο της και η μοναρχία φαινόταν απολύτως ασφαλής.
Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.
Από την πρώτη κιόλας στιγμή ένιωσα σαν το ψάρι έξω από τα νερά του. Άκουγα ανθρώπους να μιλούν για ευθύνη, για επιλογές, για τον τρόπο που ερμηνεύουμε όσα μας συμβαίνουν, για τη δυνατότητα να παρατηρούμε τις σκέψεις και τις αντιδράσεις μας.
Κι εγώ σκεφτόμουν:
«Μισό λεπτό. Δηλαδή τώρα τι μου λέτε; Ότι το στέμμα μου είναι άχρηστο; »
«Και αν το βγάλω, ποια θα είμαι; »
Γιατί όταν έχεις μάθει για χρόνια να ζεις μέσα από έναν συγκεκριμένο τρόπο αντίδρασης, αυτός ο τρόπος δεν σου φαίνεται υπερβολικός. Σου φαίνεται φυσιολογικός. Είναι ο γνώριμος εαυτός σου. Ένα πρόβλημα δεν ήταν ποτέ απλώς ένα πρόβλημα. Είχε παρελθόν, παρόν και δυσοίωνο μέλλον. Μια απογοήτευση μπορούσε να συνδεθεί μέσα σε λίγα λεπτά με άλλες δέκα απογοητεύσεις της ζωής μου. Εγώ δεν έλεγα τότε «δραματοποιώ».
Έλεγα «έτσι νιώθω».
Δεν έλεγα «μεγεθύνω αυτό που συνέβη».
Έλεγα «μα είναι πολύ σοβαρό».
Δεν έλεγα «έχω ήδη κατασκευάσει δεκαεπτά πιθανά σενάρια».
Έλεγα «ξέρω εγώ… κάτι δεν πάει καλά».
Η βασίλισσα του δράματος μέσα μου δεν ήταν απλώς ένας τρόπος συμπεριφοράς. Ήταν ένας ολόκληρος μηχανισμός μέσα από τον οποίο αντιλαμβανόμουν τον κόσμο. Δεν σκεφτόμουν φυσικά «τώρα θα δραματοποιήσω λίγο την κατάσταση για να πάρω προσοχή». Τα πράγματα δεν λειτουργούν τόσο συνειδητά ούτε τόσο απλοϊκά.
Πραγματικά υπέφερα.
Πραγματικά θύμωνα.
Πραγματικά απογοητευόμουν.
Πραγματικά πίστευα ότι αυτό που συνέβαινε ήταν τόσο μεγάλο όσο το ένιωθα. Απλώς είχα μάθει να ζω τα γεγονότα της ζωής μου με μεγεθυντικό φακό. Και φυσικά όλα αυτά έπρεπε να συζητηθούν. Να αναλυθούν, να ξαναναλυθούν και, αν χρειαζόταν, να αναλυθεί και η προηγούμενη ανάλυση.
Είχα ανθρώπους που ήξερα ότι θα σηκώσουν το τηλέφωνο. Ήξερα ποιος θα με καταλάβει, ποιος θα θυμώσει μαζί μου, ποιος θα μου πει «έχεις δίκιο», ποιος θα μου επιβεβαιώσει ότι πράγματι αυτό που είχε συμβεί ήταν απαράδεκτο.
Και κάθε «έχεις δίκιο» ήταν σαν ένα μικρό γυάλισμα στο στέμμα μου. Δεν το έβλεπα έτσι τότε. Τότε το ονόμαζα μοίρασμα, φιλία, συμπαράσταση, ανάγκη να μιλήσω.
Το βράδυ, μετά το πρώτο σεμινάριο, επέστρεψα στο βασίλειό μου προβληματισμένη. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς, κι έτσι αποφάσισα να μην του δώσω ιδιαίτερη σημασία. Έβγαλα το στέμμα μου, όπως κάθε βράδυ, το τοποθέτησα προσεκτικά στην προθήκη του και ξάπλωσα αναλογιζόμενη τη μέρα που είχε φύγει.
Το επόμενο πρωί το στέμμα επέστρεψε, φυσικά, στη θέση του.
Ως βασίλισσα πήγα και στο επόμενο σεμινάριο. Και στο μεθεπόμενο. Πάντα με το ανάλογο κύρος και με το στέμμα σταθερά τοποθετημένο στο κεφάλι μου.
Μόνο που, χωρίς ακόμη να το γνωρίζω, κάτι είχε ήδη αρχίσει να αλλάζει.
Όχι στο βασίλειό μου.
Στη βασίλισσα.
Τα εβδομαδιαία ταξίδια μου σε εκείνο το παράξενο βασίλειο συνεχίστηκαν μέχρι τον Μάιο του 2018. Σχεδόν έξι χρόνια. Έξι χρόνια μέσα στα οποία πολλά και διαφορετικά εξελικτικά μονοπάτια άρχισαν να ανοίγονται μπροστά μου.
Πρώτα ήρθε το μονοπάτι της αυτοπαρατήρησης. Άρχισα σιγά σιγά να κοιτάζω λίγο περισσότερο εμένα και λίγο λιγότερο τους άλλους. Να παρατηρώ όχι μόνο τι μου συνέβαινε, αλλά και τι έκανα εγώ με αυτό που μου συνέβαινε. Κι αυτό, για μια βασίλισσα που είχε μάθει να αναζητά συνήθως τις αιτίες έξω από τα τείχη του βασιλείου της, δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση.
Ύστερα συνάντησα το μονοπάτι της ευθύνης. Εκεί χρειάστηκε να ανακαλύψω ότι οι άλλοι δεν ήταν πάντοτε υπεύθυνοι για όσα ένιωθα και πως ανάμεσα σε ένα γεγονός και στη δική μου αντίδραση υπήρχε ένας χώρος που μέχρι τότε αγνοούσα. Ένας χώρος στον οποίο μπορούσα να επιλέξω πώς θα σταθώ απέναντι σε αυτό που συνέβαινε.
Στον δρόμο βρέθηκαν και οι προσδοκίες μου. Όλα εκείνα τα «πρέπει» που είχα μοιράσει απλόχερα στους ανθρώπους γύρω μου, χωρίς φυσικά να τους έχω ενημερώσει για τα βασιλικά μου διατάγματα. Πώς έπρεπε να φερθούν, τι έπρεπε να καταλάβουν, τι έπρεπε να μου δώσουν και, κυρίως, πώς έπρεπε να με κάνουν να αισθανθώ.
Κάπου εκεί άρχισε και το δύσκολο μονοπάτι της αποδοχής. Να βλέπω τους ανθρώπους όπως πραγματικά ήταν και όχι όπως θα ήθελα να είναι. Να καταλαβαίνω ότι δεν μπορούσα να τους αλλάξω για να ταιριάξουν στην ιστορία που είχα γράψει γι’ αυτούς. Και μαζί με την αποδοχή ήρθαν τα όρια: να ανακαλύψω πού τελείωναν οι άλλοι και πού άρχιζα εγώ.
Σε κάποια από αυτά τα μονοπάτια περπάτησα πρόθυμα. Σε άλλα αντιστάθηκα. Σε άλλα χάθηκα, γύρισα πίσω και χρειάστηκε να τα περπατήσω ξανά. Γιατί η αυτογνωσία, όπως ανακάλυψα στην πορεία, δεν ήταν ένας ίσιος δρόμος που τον διασχίζεις μία φορά και φτάνεις κάπου. Ήταν περισσότερο ένα ταξίδι επιστροφής στον εαυτό μου.
Και το στέμμα;
Στην αρχή ερχόταν μαζί μου σε κάθε σεμινάριο. Ύστερα άρχισε να βαραίνει. Κάποιες φορές το έβγαζα για λίγο και, όταν τα πράγματα δυσκόλευαν, το ξαναφορούσα βιαστικά. Ήταν γνώριμο, άλλωστε. Με είχε υπηρετήσει πιστά για χρόνια.
Μέχρι που, χωρίς κάποια μεγάλη τελετή και χωρίς καν να αντιληφθώ πότε ακριβώς συνέβη, άρχισα να περνώ όλο και περισσότερο χρόνο χωρίς αυτό.
Η βασίλισσα δεν είχε φύγει.
Αλλά είχε αρχίσει να αναρωτιέται αν χρειαζόταν πραγματικά ένα στέμμα για να γνωρίζει ποια είναι.
Η βασίλισσα του δράματος συνεχίζει να ζει στο παλάτι. Μόνο που τώρα πια ζει ως έκπτωτη βασίλισσα.
Δεν την εξόρισα. Δεν την έκλεισα σε κάποιο σκοτεινό μπουντρούμι και δεν είμαι θυμωμένη μαζί της. Απλώς δεν έχει πια τη δύναμη που είχε κάποτε. Για πολλά χρόνια έκανε αυτό που ήξερε να κάνει καλύτερα. Με έναν δικό της, παράξενο τρόπο, πίστευε ίσως πως με προστάτευε. Πως όσο περισσότερο θόρυβο έκανε, όσο περισσότερο μεγάλωνε τα πράγματα, τόσο περισσότερο θα ακουγόμουν, θα με φρόντιζαν, θα με καταλάβαιναν.
Τώρα δεν εκδίδει διατάγματα. Δεν αποφασίζει ποιος είναι ένοχος και ποιος αθώος. Δεν καλεί τους υπηκόους για να επιβεβαιώσουν τις αποφάσεις της. Και, κυρίως, δεν κυβερνά πια τη ζωή μου.
Περνάει τον περισσότερο χρόνο της στα διαμερίσματά της, κάπου μέσα στο παλάτι. Έχει κρατήσει, βέβαια, το στέμμα της. Κάθεται και το γυαλίζει επιμελώς, όπως έκανε πάντα. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι περιμένει ακόμη την κατάλληλη ευκαιρία για τη μεγάλη της επιστροφή. Κάποιες φορές ακούω να διασχίζει τους διαδρόμους του παλατιού, έτοιμη να μου θυμίσει πόσο καλύτερα ήξερε εκείνη να χειρίζεται τις κρίσεις. Μερικές φορές καταφέρνει ακόμη και να με πείσει να της παραχωρήσω για λίγο μια θέση δίπλα μου.
Τώρα όμως την αναγνωρίζω.
Μπορώ να την ακούσω χωρίς να την υπακούσω. Να καταλάβω τι φοβάται χωρίς να κάνω τον φόβο της δικό μου. Να δεχτώ την παρουσία της χωρίς να της παραδώσω ξανά τα κλειδιά του βασιλείου.
Το στέμμα της λάμπει ακόμη.
Εγώ, όμως, έμαθα να λάμπω χωρίς αυτό.