CATEGORY: Μικρές Σελίδες Από Τη Ζωή

Πριν από κάθε ιδιότητα

Υπάρχουν σκέψεις που δεν γεννιούνται στο γραφείο ενός ψυχολόγου.

Γεννιούνται ένα ήσυχο πρωινό, με μια κούπα καφέ στο χέρι. Σε μια βόλτα χωρίς προορισμό. Σε μια δύσκολη μέρα. Σε ένα γέλιο που κράτησε λίγο περισσότερο. Σε μια απώλεια που άφησε πίσω της περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις.

Για πολλά χρόνια πίστευα πως ένας ψυχολόγος έπρεπε να έχει πάντα τις σωστές λέξεις. Να ξέρει. Να καταλαβαίνει. Να μη λυγίζει.

Με τα χρόνια ανακάλυψα κάτι πολύ πιο όμορφο.

Πριν από κάθε ιδιότητα, είμαι άνθρωπος.

Αυτή η συνειδητοποίηση άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τη δουλειά μου, αλλά κυρίως τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τη ζωή.

Η ψυχολογία μού χάρισε γνώσεις.

Η ζωή, όμως, μού χάρισε κάτι ακόμη πιο πολύτιμο: την κατανόηση. Και αυτή είναι η γνώση που προσπαθώ να κουβαλώ κάθε μέρα, τόσο ως άνθρωπος όσο και ως ψυχολόγος.

Όσα δεν διδάσκονται στα βιβλία

Κανένα πανεπιστήμιο δεν μπορεί να διδάξει πώς είναι να χάνεις, να ελπίζεις, να συγχωρείς, να ξεκινάς από την αρχή.

Αυτά τα μαθαίνει κανείς μόνο ζώντας.

Οι απαντήσεις που εναγωνίως αναζητούσα δεν κρύβονταν στις σελίδες των βιβλίων.

Τις βρήκα στους φόβους που χρειάστηκε να αντικρίσω, στα λάθη που με ταπείνωσαν, στις απογοητεύσεις που με ωρίμασαν, στις αγάπες που με άλλαξαν και στα γέλια που επέστρεψαν όταν νόμιζα πως είχαν χαθεί για πάντα.

Γι’ αυτό και στο σημειωματάριό μου δεν γράφω ως ψυχολόγος.

Γράφω ως ένας άνθρωπος που συνεχίζει να μαθαίνει τη ζωή, όπως όλοι μας.

Γιατί άρχισα να κρατώ σημειώσεις

Έχω φοβηθεί.

Έχω κάνει λάθη.

Έχω κλάψει.

Έχω αμφισβητήσει τον εαυτό μου.

Έχω μείνει περισσότερο απ’ όσο έπρεπε και έχω φύγει νωρίτερα απ’ όσο έπρεπε.

Έχω αγαπήσει ανθρώπους που δεν ήξεραν να αγαπούν.

Έχω γελάσει μέχρι να δακρύσω και έχω κλάψει μέχρι να γελάσω ξανά.

Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, άρχισα να κρατώ σημειώσεις.

Όχι γιατί ήθελα να διδάξω.

Αλλά γιατί δεν ήθελα να ξεχάσω.

Να μην ξεχάσω πώς είναι να νιώθεις μικρός μέσα σε έναν μεγάλο φόβο.

Πώς είναι να ελπίζεις, να απογοητεύεσαι, να ξανασηκώνεσαι.

Πώς είναι να γελάς με κάτι εντελώς ασήμαντο, ενώ πριν από λίγες ώρες πίστευες πως τίποτα δεν μπορούσε να σε κάνει να χαμογελάσεις.

Τι είναι αυτό το σημειωματάριο

Αυτό το σημειωματάριο δεν είναι ημερολόγιο.

Δεν είναι βιβλίο ψυχολογίας.

Δεν είναι μια συλλογή από συμβουλές.

Είναι μικρές σελίδες από τη ζωή.

Σκέψεις που γεννήθηκαν μέσα στην καθημερινότητα.

Άλλες τρυφερές.

Άλλες αστείες.

Άλλες δύσκολες.

Στιγμές που με έκαναν να σταματήσω για λίγο και να κοιτάξω τη ζωή λίγο πιο προσεκτικά.

Γιατί αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σου

Αποφάσισα να μοιραστώ αυτές τις σελίδες μαζί σου γιατί πιστεύω πως, όσο διαφορετικές κι αν μοιάζουν οι ζωές μας, υπάρχουν συναισθήματα που μας ενώνουν όλους.

Ο φόβος.

Η αγάπη.

Η ματαίωση.

Η ελπίδα.

Η θλίψη.

Ο θυμός.

Η χαρά που έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις.

Αν κάποια στιγμή, διαβάζοντας αυτές τις σελίδες, σκεφτείς:

«Κι εγώ έτσι ένιωσα…»

τότε αυτό το σημειωματάριο θα έχει ήδη βρει τον σκοπό του.

Γιατί, καμιά φορά, το πιο όμορφο δώρο που μπορούμε να κάνουμε ο ένας στον άλλον δεν είναι μια λύση.

Είναι η αίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι.

Καλώς ήρθες…

Άνοιξε μια σελίδα.

Ίσως, χωρίς να το ξέρεις,

να είναι και λίγο δική σου.