CATEGORY: Μικρές Σελίδες Από Τη Ζωή

Γεια σου, είμαι η Χαρά.

Είμαι ένα από τα βασικά σου συναισθήματα και βρίσκομαι μέσα σου από τις πρώτες κιόλας στιγμές της ζωής σου. Με αναγνωρίζεις από ένα χαμόγελο που εμφανίζεται χωρίς προσπάθεια, από ένα γέλιο, από εκείνη τη ζεστασιά που νιώθεις όταν συμβαίνει κάτι όμορφο ή όταν βρίσκεσαι κοντά σε ανθρώπους που αγαπάς. Άλλοτε έρχομαι δυνατά, με ενθουσιασμό και ενέργεια, κι άλλοτε είμαι πολύ πιο ήσυχη — μια μικρή αίσθηση ευχαρίστησης, ικανοποίησης ή απόλαυσης. Δεν εμφανίζομαι πάντα με τον ίδιο τρόπο, αλλά κάθε φορά που έρχομαι, ο εγκέφαλος και το σώμα σου με αναγνωρίζουν. Και τότε, χωρίς καν να το αντιλαμβάνεσαι, αρχίζει μέσα σου μια ολόκληρη σειρά από μικρές αλλαγές.

Αντί να σου εξηγήσω απλώς ποια είμαι, σκέφτηκα να σε πάρω μαζί μου μια μικρή βόλτα. Μη φοβάσαι, δεν χρειάζεται να σηκωθείς από εκεί που βρίσκεσαι. Το ταξίδι μας θα γίνει μέσα στο ίδιο σου το σώμα. Θα μπούμε από ψηλά, από το κεφάλι. Έλα, λοιπόν. Πρώτη στάση: ο εγκέφαλός σου.

Εδώ τα πράγματα είναι λίγο πιο πολύπλοκα απ’ όσο ίσως φαντάζεσαι. Βλέπεις, δεν έχω ένα μικρό δωμάτιο με μια ταμπέλα στην πόρτα που να γράφει «ΧΑΡΑ». Κρίμα, γιατί θα μου άρεσε. Όταν με νιώθεις, διαφορετικές περιοχές και δίκτυα του εγκεφάλου σου αρχίζουν να συνεργάζονται. Κάποια συμμετέχουν στην ανταμοιβή και στην ευχαρίστηση, άλλα στην προσοχή, στη μνήμη, στην παρακίνηση και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεσαι αυτό που σου συμβαίνει. Και κάπου εδώ αρχίζει η πραγματική μου δουλειά. Γιατί δεν έρχομαι μόνο για να σου χαρίσω ένα χαμόγελο.

Όταν εμφανίζομαι, μπορώ να κάνω τον κόσμο γύρω σου να μοιάζει λίγο μεγαλύτερος. Η προσοχή σου ανοίγει, οι σκέψεις σου γίνονται πιο ευέλικτες και μπορεί να σου έρθει μεγαλύτερη διάθεση να παίξεις, να εξερευνήσεις, να δημιουργήσεις, να πλησιάσεις ανθρώπους ή να δοκιμάσεις κάτι καινούργιο. Οι επιστήμονες έχουν παρατηρήσει ακριβώς αυτή τη διεύρυνση της σκέψης και των πιθανών δράσεων όταν βιώνουμε θετικά συναισθήματα. Βλέπεις; Δεν είμαι απλώς ένα χαμόγελο, κάνω αρκετή φασαρία εκεί μέσα.

Και μιας και βρισκόμαστε εδώ, θέλω να σου δείξω κάτι ακόμη. Γιατί όλη αυτή τη φασαρία δεν την κάνω μόνη μου. Ο εγκέφαλός σου διαθέτει ένα ολόκληρο σύστημα επικοινωνίας και, όταν κάτι σου προκαλεί ευχαρίστηση, σε κινητοποιεί ή σου δημιουργεί προσμονή, εκατομμύρια νευρικά κύτταρα ανταλλάσσουν συνεχώς μηνύματα μεταξύ τους. Ένας από τους γνωστότερους αγγελιοφόρους αυτών των μηνυμάτων είναι η ντοπαμίνη. Ίσως να την έχεις ακούσει ως «ορμόνη της χαράς». Μόνο που τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η ντοπαμίνη είναι νευροδιαβιβαστής και ο ρόλος της είναι πολύ πιο ενδιαφέρων από το να σε κάνει απλώς να αισθάνεσαι όμορφα. Θυμήσου, για παράδειγμα, ένα ταξίδι που περίμενες πολύ καιρό. Δεν χρειαζόταν να φτάσεις στον προορισμό σου για να αρχίσεις να νιώθεις όμορφα. Μπορεί να χαιρόσουν όταν έκλεινες τα εισιτήρια, όταν ετοίμαζες τη βαλίτσα σου ή ακόμη και όταν φανταζόσουν όσα θα έκανες εκεί. Ναι, μπορώ να έρθω και πριν συμβεί αυτό που περιμένεις.

Η ντοπαμίνη συμμετέχει σε αυτή τη διαδικασία της προσδοκίας και της παρακίνησης. Βοηθά τον εγκέφαλό σου να αναγνωρίζει τι έχει αξία για εσένα, να μαθαίνει από τις ανταμοιβές και να σε κινητοποιεί να πλησιάσεις ξανά κάτι που περιμένεις ότι θα σου προσφέρει κάτι θετικό. Γι’ αυτό μην ψάχνεις πάντα να με βρεις μόνο στο τέλος μιας διαδρομής. Μερικές φορές βρίσκομαι ήδη στην προσμονή της.

Υπάρχει όμως μια μικρή λεπτομέρεια που θέλω να σου εξηγήσω. Το να θέλεις κάτι και το να το απολαμβάνεις όταν τελικά το αποκτήσεις δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα για τον εγκέφαλό σου. Μπορεί να επιθυμείς πολύ εκείνο το ταξίδι, να ψάχνεις ξενοδοχεία, να σχεδιάζεις διαδρομές και να μετράς τις ημέρες μέχρι να φύγεις. Όλη αυτή η προσμονή σε κινητοποιεί να πλησιάσεις κάτι που περιμένεις ότι θα σου προσφέρει ευχαρίστηση. Όταν όμως φτάσεις εκεί, καθίσεις σε ένα μικρό καφέ και απολαμβάνεις τη θέα που τόσο καιρό φανταζόσουν, τότε συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Δεν προσδοκάς πια. Απολαμβάνεις. Και ο εγκέφαλός σου γνωρίζει πολύ καλά αυτή τη διαφορά. Η ντοπαμίνη έχει σημαντικό ρόλο κυρίως στην επιθυμία, στην παρακίνηση και στην αναζήτηση της ανταμοιβής. Η ίδια η απόλαυση, όμως, δεν είναι αποκλειστικά δική της υπόθεση. Εκεί συμμετέχουν και άλλα συστήματα του εγκεφάλου, ανάμεσά τους και εκείνα στα οποία δρουν τα ενδογενή οπιοειδή — ουσίες που παράγει φυσιολογικά το ίδιο σου το σώμα. Βλέπεις πόσο πολύπλοκη είμαι; Εσύ λες απλώς «χαίρομαι» και στο μεταξύ μέσα σου συνεργάζεται μια ολόκληρη ομάδα.

Και ίσως αυτό εξηγεί και κάτι που σου έχει συμβεί πολλές φορές. Μπορεί να θέλεις κάτι πάρα πολύ και, όταν τελικά το αποκτήσεις, να ανακαλύψεις ότι δεν σου προσφέρει όση ευχαρίστηση περίμενες. Η ένταση της επιθυμίας δεν εγγυάται πάντα και την ένταση της απόλαυσης. Γι’ αυτό εγώ, η Χαρά, δεν βρίσκομαι μόνο σε όσα κυνηγάς. Βρίσκομαι και στην ικανότητά σου να σταματάς για λίγο και να απολαμβάνεις αυτό που ήδη συμβαίνει.

Και πριν φύγουμε από τον εγκέφαλό σου, θέλω να ξεκαθαρίσουμε και μια μικρή παρεξήγηση για μια παλιά μου γνωστή: τη σεροτονίνη. Ίσως την έχεις ακούσει να αποκαλείται «η ορμόνη της ευτυχίας». Ωραίο ακούγεται, αλλά της έχουμε φορτώσει λίγο περισσότερη ευθύνη απ’ όση της αναλογεί. Η σεροτονίνη είναι κυρίως νευροδιαβιβαστής και συμμετέχει σε πολλές διαφορετικές λειτουργίες του οργανισμού σου, όπως η ρύθμιση της διάθεσης, του ύπνου, της όρεξης και άλλων σημαντικών διαδικασιών. Δεν υπάρχει λοιπόν ένας απλός διακόπτης που ανεβάζει τη σεροτονίνη και μαζί της ανεβαίνω κι εγώ. Και θα σου πω και κάτι ακόμη που ίσως σε εκπλήξει. Το μεγαλύτερο μέρος της σεροτονίνης του σώματός σου δεν βρίσκεται καν εδώ πάνω, στον εγκέφαλο. Παράγεται στο γαστρεντερικό σου σύστημα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η σεροτονίνη του εντέρου ταξιδεύει απλώς μέχρι τον εγκέφαλο για να σου φτιάξει τη διάθεση — τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα. Ο εγκέφαλος και το έντερο, όμως, επικοινωνούν συνεχώς μέσα από νευρικά, ορμονικά και ανοσολογικά μονοπάτια. Άρα, αν περίμενες να σου πω ότι έχω μία μαγική χημική συνταγή, μάλλον θα σε απογοητεύσω. Δεν υπάρχω επειδή αυξήθηκε μία ουσία μέσα σου. Είμαι αποτέλεσμα μιας πολύ πιο σύνθετης συνεργασίας ανάμεσα στον εγκέφαλο, στο σώμα, στις εμπειρίες σου και στον τρόπο με τον οποίο τις αντιλαμβάνεσαι.

Και τώρα που γνωρίσαμε λίγο καλύτερα τι συμβαίνει εδώ πάνω, μπορούμε να συνεχίσουμε τη βόλτα μας. Κατέβα λίγο μαζί μου. Γιατί μπορεί να ξεκινήσαμε από το κεφάλι, αλλά εγώ δεν κατοικώ μόνο εκεί. Με νιώθεις σε ολόκληρο το σώμα σου. Έλα, λοιπόν, να κατέβουμε λίγο πιο χαμηλά. Θέλω τώρα να σου δείξω τι συμβαίνει όταν αρχίζω να απλώνομαι στο σώμα σου.

Πρώτα περνάω από το πρόσωπό σου. Εκεί, ομολογώ, δυσκολεύομαι αρκετά να κρυφτώ. Ένα χαμόγελο, τα μάτια που αλλάζουν έκφραση, ένα γέλιο που μερικές φορές ξεφεύγει πριν καν προλάβεις να το συγκρατήσεις. Το σώμα σου έχει ήδη αρχίσει να συμμετέχει σε αυτό που νιώθεις. Και μετά κατεβαίνω πιο χαμηλά. Στην αναπνοή, στο στήθος, στην καρδιά. Εδώ όμως δεν κάνω πάντα τα ίδια. Αν έρθω ήσυχα, σαν ικανοποίηση ή γαλήνη, το σώμα σου μπορεί να βρίσκεται σε μια πιο ήρεμη κατάσταση. Αν όμως εμφανιστώ ως ενθουσιασμός, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Η καρδιά σου μπορεί να χτυπήσει πιο γρήγορα, το σώμα σου να γεμίσει ενέργεια και να θέλεις να κινηθείς, να μιλήσεις, να γελάσεις. Η χαρά δεν σημαίνει πάντα χαλάρωση. Μπορώ να είμαι ήσυχη, αλλά μπορώ να είμαι και γεμάτη ένταση.

Και κάπου εδώ συναντάμε ένα σύστημα που εργάζεται ασταμάτητα χωρίς να χρειάζεται να του δίνεις οδηγίες: το αυτόνομο νευρικό σου σύστημα. Είναι εκείνο που συμμετέχει στη ρύθμιση της καρδιάς, της αναπνοής και πολλών ακόμη λειτουργιών του σώματός σου. Τα συναισθήματα επηρεάζουν τη δραστηριότητά του, κι εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση. Μόνο που δεν έχω ένα και μοναδικό «σωματικό αποτύπωμα». Ο τρόπος με τον οποίο θα αντιδράσει το σώμα σου εξαρτάται από το είδος της θετικής εμπειρίας, την έντασή της, αλλά και από εσένα τον ίδιο. Γι’ αυτό μην προσπαθείς να με αναγνωρίζεις πάντα με τον ίδιο τρόπο. Μερικές φορές μπορεί να με νιώσεις σαν ηρεμία, άλλες σαν ζεστασιά. Κι άλλες σαν τόση ενέργεια που δυσκολεύεσαι να μείνεις στη θέση σου. Όλες αυτές οι εκδοχές μπορεί να είμαι εγώ.

Και ξέρεις κάτι; Δεν χρειάζεται να είμαι συνέχεια εδώ για να κάνω τη δουλειά μου. Ούτε χρειάζεται να διώξω τα υπόλοιπα συναισθήματά σου για να βρω χώρο. Θα έρθουν στιγμές που τη θέση μου θα πάρει ο φόβος, η λύπη ή το άγχος. Έτσι είναι η ζωή και έτσι λειτουργεί ο συναισθηματικός σου κόσμος. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι δεν θα αγχωθείς, δεν θα φοβηθείς ή δεν θα στενοχωρηθείς. Δεν είναι αυτή η δουλειά μου. Μπορώ όμως, όταν έρθω, να βοηθήσω το σώμα σου να θυμηθεί ότι δεν χρειάζεται να μείνει για πάντα εκεί. Μερικές φορές ακόμη και μια μικρή στιγμή χαράς είναι αρκετή για να αρχίσει το σώμα σου να βρίσκει ξανά την ισορροπία του.

Όταν έρχομαι, δεν σου φτιάχνω απλώς τη διάθεση. Σου ανοίγω λίγο τον ορίζοντα. Σε κάνω πιο πρόθυμο να κοιτάξεις γύρω σου, να παίξεις, να δοκιμάσεις, να δημιουργήσεις. Σαν να ανοίγω λίγο περισσότερο τα παράθυρα του μυαλού σου. Και ξέρεις κάτι; Αυτό το κάνω από τότε που ήσουν παιδί. Θυμήσου τον εαυτό σου τότε. Όταν χαιρόσουν, ήθελες να τρέξεις, να παίξεις, να ανακαλύψεις, να φτιάξεις κάτι με τα χέρια σου, να γελάσεις με το παραμικρό. Δεν καθόσουν να αναρωτηθείς αν η στιγμή ήταν αρκετά σημαντική για να τη χαρείς. Την ζούσες. Μεγαλώνοντας, βέβαια, έγινες λίγο πιο δύσκολος πελάτης. Άρχισες να μου βάζεις προϋποθέσεις. «Θα χαρώ όταν τελειώσω αυτό, όταν πετύχω εκείνο, όταν λυθεί αυτό το πρόβλημα». Κι εγώ πολλές φορές ήμουν ήδη εκεί, σε κάτι πολύ μικρότερο, αλλά εσύ ήσουν απασχολημένος περιμένοντας κάτι μεγαλύτερο.

Μη με υποτιμάς, όμως, επειδή συνήθως με συναντάς στις καλές σου στιγμές. Γιατί κάποιες από αυτές αφήνουν κάτι πίσω τους. Μια ανάμνηση που μπορείς να επιστρέψεις σε αυτήν. Έναν άνθρωπο που έμαθες ότι μπορείς να αναζητήσεις όταν τον χρειάζεσαι. Μια εμπειρία που σου θυμίζει ότι πέρασες κι άλλες δύσκολες στιγμές και κατάφερες να ξανασταθείς στα πόδια σου. Δεν εξαφανίζω τις δυσκολίες σου. Ούτε έχω τέτοιες φιλοδοξίες. Μπορώ όμως να συμμετέχω σε όσα χτίζεις μέσα σου για να τις αντιμετωπίζεις. Και έχω ακόμη μία αδυναμία που μάλλον θα έχεις ήδη παρατηρήσει. Μου αρέσει πολύ η παρέα. Σκέψου τι κάνεις όταν σου συμβαίνει κάτι πραγματικά όμορφο. Παίρνεις μια καλή είδηση, πετυχαίνεις κάτι που περίμενες καιρό ή συμβαίνει κάτι που σε ενθουσιάζει. Πολύ συχνά, μία από τις πρώτες σου κινήσεις είναι να ψάξεις έναν άνθρωπο. «Δεν θα πιστέψεις τι έγινε!» Για κάποιο λόγο, όταν με νιώθεις έντονα, συχνά θέλεις να με μοιραστείς. Να δεις το χαμόγελο στο πρόσωπο του άλλου, να ακούσεις τη φωνή του, να γιορτάσετε μαζί αυτό που συνέβη. Και αυτή η ανάγκη δεν είναι καθόλου ασήμαντη. Το μοίρασμα των θετικών εμπειριών μπορεί να ενισχύσει τόσο το θετικό συναίσθημα όσο και την αίσθηση σύνδεσης με τους ανθρώπους μας. Οπότε, ναι. Μπορώ να περάσω υπέροχα και μόνη μου. Αλλά με καλή παρέα, έχω μια τάση να μεγαλώνω.

Και μιας και μιλάμε για τις συνήθειές μου, έχω μια κάπως περίεργη σχέση και με τον ύπνο σου. Όταν κοιμάσαι καλά, την επόμενη ημέρα είναι συχνά ευκολότερο να με συναντήσεις. Κι όταν μέσα στην ημέρα υπάρχουν περισσότερες θετικές στιγμές, υπάρχουν ενδείξεις ότι κι εγώ μπορώ να έχω μια καλή σχέση με τον ύπνο σου. Ποιος βοηθά ποιον περισσότερο; Ακόμη το ψάχνουμε. Εγώ πάντως ψηφίζω να κοιμάσαι καλά. Δεν χρειάζεται να τα κάνω και όλα μόνη μου.

Και υπάρχει κάτι ακόμη που θέλω να σου πω για μένα. Έχω ένα μικρό πρόβλημα με τη συνήθεια. Στην αρχή τα πράγματα μεταξύ μας πηγαίνουν περίφημα. Θυμήσου κάτι που ήθελες πολύ και τελικά απέκτησες. Ένα καινούργιο σπίτι, μια εργασία που περίμενες, μια σχέση, ένα ταξίδι, ακόμη κι ένα αντικείμενο που λαχταρούσες καιρό. Τις πρώτες ημέρες το παρατηρείς, το απολαμβάνεις, χαίρεσαι που υπάρχει στη ζωή σου. Και μετά περνά ο καιρός. Αυτό που κάποτε ήταν καινούργιο αρχίζει σιγά σιγά να γίνεται γνώριμο. Το καινούργιο σπίτι γίνεται απλώς το σπίτι σου. Η θέα που κάποτε στεκόσουν στο παράθυρο για να χαζέψεις γίνεται το φόντο της καθημερινότητάς σου. Ο άνθρωπος που κάποτε περίμενες με ανυπομονησία να δεις είναι τώρα εκεί κάθε πρωί. Ακόμη και μια επιτυχία που πίστευες ότι θα σε κάνει ευτυχισμένο για πολύ καιρό, κάποια στιγμή γίνεται μέρος της κανονικότητάς σου. Δεν σημαίνει ότι έπαψες να τα αγαπάς ή ότι δεν έχουν πια αξία. Ο άνθρωπος έχει απλώς μια εντυπωσιακή ικανότητα να προσαρμόζεται στις αλλαγές της ζωής του, ακόμη και στις ευχάριστες. Αυτό που κάποτε προκαλούσε έντονο συναίσθημα μπορεί με τον χρόνο να γίνει οικείο και να τραβά λιγότερο την προσοχή σου. Στην ψυχολογία αυτή η τάση μελετάται ως ηδονική προσαρμογή. Κι εγώ τότε δεν έχω απαραίτητα φύγει. Εσύ έχεις συνηθίσει την παρουσία μου.

Γι’ αυτό καμιά φορά χρειάζεται να σταματήσεις για λίγο και να κοιτάξεις ξανά κάτι που έχει γίνει τόσο γνώριμο, ώστε έπαψες να το βλέπεις. Όχι για να αναγκάσεις τον εαυτό σου να χαρεί — δεν λειτουργώ πολύ καλά με διαταγές — αλλά για να του δώσεις την ευκαιρία να παρατηρήσει ξανά τι υπάρχει ήδη γύρω του.

Έχω κι άλλο ένα μικρό παράπονο από εσένα. Με ψάχνεις πολύ συχνά στο «μετά». «Όταν πάρω εκείνη τη δουλειά, όταν βγάλω περισσότερα χρήματα, όταν βρω έναν σύντροφο, όταν φύγω για εκείνο το ταξίδι, όταν τελειώσει αυτή η δύσκολη περίοδος.» Και δεν έχω τίποτε εναντίον των μεγάλων σου ονείρων. Να τα κυνηγάς. Μου αρέσει άλλωστε να σε βλέπω να περιμένεις, να προσπαθείς και να πετυχαίνεις πράγματα που έχουν σημασία για εσένα. Απλώς μην κανονίζεις όλα μας τα ραντεβού για το μέλλον. Γιατί όσο εσύ περιμένεις εκείνη τη μεγάλη στιγμή για να μου ανοίξεις την πόρτα, εγώ μπορεί να έχω ήδη περάσει από τη σημερινή σου ημέρα και να μην με πρόσεξες.

Και μιας και παραπονέθηκα ότι με προσπερνάς, να σου πω και κάτι ακόμη. Μπορείς να μάθεις να με κρατάς λίγο περισσότερο. Όχι, δεν εννοώ να με πιάνεις από το μανίκι και να φωνάζεις «μη φύγεις!». Εννοώ να μένεις λίγο περισσότερο σε μια όμορφη στιγμή όταν αυτή συμβαίνει. Να μη βιάζεσαι να πιεις τον καφέ σου χωρίς να τον γευτείς. Να σηκώνεις για λίγο τα μάτια όταν ο ουρανός είναι υπέροχος. Να αφήνεις ένα κομπλιμέντο να φτάσει μέχρι μέσα σου αντί να απαντάς αμέσως «έλα τώρα». Να μένεις λίγο περισσότερο σε μια αγκαλιά, σε ένα γέλιο, σε μια καλή είδηση. Εσείς το λέτε απόλαυση της στιγμής. Εγώ το λέω: επιτέλους, με πρόσεξες.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που έχω παρατηρήσει σε εσένα. Μερικές φορές έρχομαι και, αντί να με αφήσεις να καθίσω λίγο, αρχίζεις σχεδόν αμέσως να μου δείχνεις την πόρτα. Σου συμβαίνει κάτι όμορφο και σκέφτεσαι: «Καλά, μην ενθουσιάζεσαι ακόμη». Πετυχαίνεις κάτι που ήθελες πολύ και αντί να το χαρείς, αναρωτιέσαι πόσο θα κρατήσει. Περνάς μια υπέροχη ημέρα και κάπου ανάμεσα στο γέλιο και στην απόλαυση εμφανίζεται εκείνη η μικρή σκέψη: «Κάτι θα γίνει και θα χαλάσει». Μερικές φορές μάλιστα με σταματάς πριν καλά καλά προλάβω να εμφανιστώ. «Μη χαίρεσαι πολύ, μην το γρουσουζέψεις, κράτα μικρό καλάθι.» Σαν να πιστεύεις ότι, αν με αφήσεις να μεγαλώσω, θα πονέσεις περισσότερο αν κάτι πάει στραβά.

Και ξέρεις κάτι; Δεν είσαι ο μόνος που το κάνει. Υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να αφεθούν σε ένα θετικό συναίσθημα. Άλλοι επειδή φοβούνται ότι δεν θα κρατήσει, άλλοι επειδή περιμένουν ότι κάτι κακό θα ακολουθήσει και άλλοι επειδή, κάπου βαθιά μέσα τους, δυσκολεύονται ακόμη και να πιστέψουν ότι δικαιούνται να αισθανθούν όμορφα. Η έρευνα έχει μελετήσει τόσο τον φόβο της χαράς όσο και αυτή την τάση να «χαμηλώνουμε» τα θετικά μας συναισθήματα.

Εγώ όμως δεν σου ζητώ καμία εγγύηση. Δεν χρειάζεται κάτι όμορφο να κρατήσει για πάντα για να αξίζει να το χαρείς σήμερα. Δεν σου υπόσχομαι ότι μετά από εμένα δεν θα έρθει ποτέ η λύπη. Μπορεί να έρθει. Ούτε ότι κάτι όμορφο δεν μπορεί κάποτε να τελειώσει. Μπορεί να τελειώσει. Αλλά αν κάθε φορά που εμφανίζομαι με μικραίνεις για να προστατευτείς από μια πιθανή μελλοντική στενοχώρια, τότε δεν αποφεύγεις μόνο έναν πόνο που ίσως έρθει, χάνεις και μια χαρά που είναι ήδη εδώ. Και μεταξύ μας; Όταν έρχομαι, μη βιάζεσαι να με διώξεις. Κάνε μου λίγο χώρο και άφησέ με να καθίσω για λίγο δίπλα σου.

Και πριν σε αποχαιρετήσω, ίσως αναρωτιέσαι γιατί ήθελα τόσο πολύ να σου μιλήσω για μένα. Άλλωστε, με γνωρίζεις από πάντα δεν χρειαζόσουν εμένα για να μάθεις πώς είναι να χαίρεσαι. Ήθελα όμως να σου θυμίσω ότι δεν είμαι απλώς η ευχάριστη πλευρά της ζωής σου. Είμαι ένα συναίσθημα, όπως όλα τα άλλα, και έχω κι εγώ τον δικό μου λόγο που υπάρχω. Σου δείχνω τι σε ευχαριστεί, τι σε κινητοποιεί, τι θέλεις να πλησιάσεις, τι έχει αξία για εσένα. Μέσα από εμένα μπορείς να ανακαλύψεις κάτι και για τις ανάγκες σου, τις επιθυμίες σου, τους ανθρώπους και τις εμπειρίες που κάνουν τη δική σου ζωή να αποκτά περισσότερο νόημα.

Ίσως λοιπόν την επόμενη φορά που θα με νιώσεις, αντί απλώς να πεις «είμαι χαρούμενος», να μείνεις για μια στιγμή και να αναρωτηθείς: «Τι είναι αυτό που μου δίνει χαρά αυτή τη στιγμή; Και τι μου λέει αυτό για μένα;» Γιατί τελικά δεν ήρθα μόνο για να σου συστηθώ. Ήρθα για να σε βοηθήσω να γνωρίσεις λίγο καλύτερα εσένα.