CATEGORY: Μικρές Σελίδες Από Τη Ζωή
Η πιο κουραστική προσπάθεια δεν ήταν να αγαπήσω τους άλλους. Ήταν να προσπαθώ να αποδείξω ότι άξιζα να με αγαπήσουν.
Η ανάγκη να με δουν
Δεν ξέρω πότε ακριβώς άρχισε αυτό για μένα.
Ίσως από παιδί.
Ίσως από την πρώτη φορά που ένιωσα πως έπρεπε να κάνω κάτι για να αξίζω την αγάπη.
Να είμαι πιο υπάκουη.
Πιο καλή.
Πιο χρήσιμη.
Πιο δυνατή.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να κάνω το ίδιο και στις σχέσεις μου.
Να προσπαθώ λίγο περισσότερο.
Να εξηγώ λίγο καλύτερα.
Να δίνω λίγο ακόμη από τον εαυτό μου.
Σαν να πίστευα πως, αν αγαπούσα αρκετά, κάποια στιγμή θα με έβλεπαν όπως λαχταρούσα να με δουν.
Η ελπίδα που έγινε βάρος
Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισε.
Θυμάμαι μόνο ότι συνέχιζα να προσπαθώ.
Αν εξηγούσα λίγο καλύτερα τον εαυτό μου, αν ήμουν πιο υπομονετική, πιο δοτική, πιο διαθέσιμη, κάτι θα άλλαζε.
Έτσι πίστευα.
Πως κάποια στιγμή θα έβλεπαν αυτό που εγώ προσπαθούσα τόσο απεγνωσμένα να τους δείξω.
Την αξία μου.
Και έτσι περνούσαν οι μήνες.
Καμιά φορά και τα χρόνια.
Όχι επειδή δεν έβλεπα την αλήθεια.
Αλλά επειδή δεν ήμουν έτοιμη να την αποδεχτώ.
Προτιμούσα να ελπίζω.
Μέχρι που κατάλαβα πως η ελπίδα, όταν τη χαρίζεις σε έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να την κρατήσει, γίνεται ένα βάρος που κουβαλάς μόνη σου.
Ο φακός καταμεσήμερο
Θυμάμαι κάποτε να σκέφτομαι πόσο άδικο είναι να ξοδεύω τόση ενέργεια προσπαθώντας να πείσω έναν άνθρωπο να δει την αξία μου.
Σαν να κρατούσα έναν φακό καταμεσήμερο.
Το φως υπάρχει ήδη.
Απλώς εκείνος έχει επιλέξει να κοιτάζει αλλού.
Σήμερα, όμως, σκέφτομαι ότι όλη αυτή η προσπάθεια ήταν μάταιη.
Γιατί η αξία ενός ανθρώπου δεν είναι κάτι που χρειάζεται παρουσίαση.
Δεν είναι μια ομιλία που πρέπει να πείσει το κοινό.
Δεν είναι μια παράσταση που περιμένει χειροκρότημα.
Εκείνοι που μας βλέπουν πραγματικά
Και τότε κατάλαβα κάτι που θα ήθελα να είχα μάθει πολύ νωρίτερα.
Οι άνθρωποι που μας αγαπούν πραγματικά δεν χρειάζονται αποδείξεις.
Δεν περιμένουν να γίνουμε πιο όμορφοι.
Πιο επιτυχημένοι.
Πιο βολικοί.
Ή πιο εύκολοι.
Μας βλέπουν ακόμη κι όταν δεν είμαστε στα καλύτερά μας.
Ίσως τότε να μας βλέπουν περισσότερο.
Γιατί η αγάπη δεν δοκιμάζεται στις καλές μέρες.
Στις καλές μέρες είναι εύκολο να μείνει κάποιος δίπλα σου.
Η αγάπη φαίνεται όταν η ζωή σε βρίσκει κουρασμένο.
Όταν έχεις φοβηθεί.
Όταν δεν έχεις διάθεση να εντυπωσιάσεις κανέναν.
Όταν δεν έχεις τίποτα να αποδείξεις.
Εκεί φαίνονται οι άνθρωποι που αξίζει να κρατήσεις.
Οι άνθρωποι που ήρθαν για να μας διδάξουν
Οι υπόλοιποι ίσως να ήταν απλώς περαστικοί.
Ίσως να πέρασαν από τη ζωή μας όχι για να μείνουν, αλλά για να μας μάθουν κάτι πολύ σημαντικό.
Ότι δεν μπορούμε να αναγκάσουμε κανέναν να μας δει.
Και πως όσο περισσότερο κυνηγάμε την επιβεβαίωση από εκείνους που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να τη δώσουν, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από τους ανθρώπους που μας αγαπούν χωρίς να τους το ζητήσουμε.
Αυτό που δεν θα έπρεπε ποτέ να είναι έπαθλο
Και ξέρεις κάτι;
Δεν λυπάμαι πια τόσο για τον χρόνο που ξόδεψα στους λάθος ανθρώπους.
Λυπάμαι περισσότερο που πίστεψα πως έπρεπε να κερδίσω κάτι που δεν θα έπρεπε ποτέ να είναι έπαθλο.
Την αποδοχή.
Γιατί η αληθινή αποδοχή δεν ζητά εξετάσεις.
Δεν σε βάζει να αποδείξεις την αξία σου.
Δεν σε κάνει να αναρωτιέσαι αν είσαι αρκετός.
Απλώς κάθεται δίπλα σου και λέει:
«Χαίρομαι που είσαι εδώ.»
Η πιο ήσυχη μορφή αγάπης
Και ίσως αυτή να είναι η πιο ήσυχη μορφή αγάπης.
Εκείνη που δεν χρειάζεται να την κυνηγήσεις.
Μόνο να την αναγνωρίσεις όταν τη συναντήσεις.