CATEGORY: Ιστορίες Που Άφησαν Το Αποτύπωμά Τους

Η κινηματογραφική ηρωίδα που έγινε ο καθρέφτης του εαυτού μου

Οκτώβριος 2001.

Εκείνη την ημέρα γνώρισα μια γυναίκα που θα με συνόδευε για πολλά χρόνια. Μπήκα στην αίθουσα για να δω μια ρομαντική κομεντί. Βγήκα έχοντας γνωρίσει έναν από τους πιο αληθινούς ανθρώπους που πέρασαν ποτέ από τη μεγάλη οθόνη.

Η Μπρίτζετ Τζόουνς δεν με μάγεψε επειδή ήταν εντυπωσιακή. Δεν ήταν η γυναίκα που έμπαινε σε έναν χώρο και τραβούσε όλα τα βλέμματα. Δεν είχε τις τέλειες απαντήσεις, ούτε τη ζωή που όλοι θα ονειρεύονταν. Με μάγεψε γιατί είχε κάτι πολύ πιο σπάνιο. Ήταν αφοπλιστικά αυθεντική.

Η αφέλειά της δεν ήταν χαζομάρα· ήταν η καθαρότητα ενός ανθρώπου που δεν είχε μάθει να υπολογίζει κάθε του κίνηση. Ο αυθορμητισμός της δεν ήταν αδεξιότητα· ήταν η ελευθερία να εκφράζει αυτό που ένιωθε, ακόμη κι αν καμιά φορά αυτό την έφερνε σε δύσκολη θέση. Έκανε γκάφες, κοκκίνιζε από αμηχανία, ερωτευόταν με όλη της την καρδιά, απογοητευόταν, ξανασηκωνόταν και συνέχιζε. Δεν προσπαθούσε να γίνει κάποια άλλη για να αγαπηθεί.

Παρέμενε ο εαυτός της

Και ίσως αυτό ήταν που με συγκίνησε περισσότερο από όλα.

Γιατί, χωρίς να το καταλάβω τότε, δεν έβλεπα μια κινηματογραφική ηρωίδα. Έβλεπα έναν άνθρωπο που, παρά τις απογοητεύσεις, δεν επέτρεψε ποτέ στη ζωή να του πάρει την καλοσύνη, την ευγένεια, το χιούμορ και την πίστη στους ανθρώπους. Δεν έγινε κυνική. Δεν φόρεσε μάσκες. Δεν αποφάσισε ότι, για να μην ξαναπληγωθεί, έπρεπε να πάψει να είναι ευάλωτη.

Και νομίζω πως αυτή ήταν η πραγματική της δύναμη.

Οι ανατροπές που δεν περίμενε

Η ζωή της Μπρίτζετ δεν κύλησε ποτέ ήρεμα. Αγάπησε βαθιά, έκανε λάθος επιλογές, πίστεψε σε ανθρώπους που την πλήγωσαν και βρέθηκε πολλές φορές να αναρωτιέται αν η ευτυχία ήταν τελικά κάτι που συνέβαινε μόνο στους άλλους. Την είδα να μπερδεύεται ανάμεσα σε δύο τόσο διαφορετικούς άντρες, να αμφιβάλλει για τον εαυτό της, να φοβάται μήπως πάρει τη λάθος απόφαση και, όπως συμβαίνει συχνά στη ζωή, να ανακαλύπτει ότι η καρδιά δεν ακολουθεί πάντα τη λογική.

Και ακριβώς όταν έμοιαζε πως είχε αρχίσει να αναπνέει ξανά, όλα ανατράπηκαν.. Έγινε μητέρα, γνώρισε τη χαρά που μπορεί να φέρει ένα παιδί, αλλά βρέθηκε και αντιμέτωπη με την πιο σκληρή μορφή της απώλειας. Έχασε τον άνθρωπο που αγάπησε, έμεινε μόνη να μεγαλώνει τα παιδιά της και χρειάστηκε να σταθεί ξανά όρθια μέσα σε μια καθημερινότητα που δεν είχε πια καμία σχέση με εκείνη τη χαριτωμένα αδέξια γυναίκα που γνωρίσαμε στην πρώτη ταινία. Κι όμως, όσο περνούσαν τα χρόνια, δεν τη σκλήρυνε ο πόνος. Δεν έγινε κυνική. Δεν έκλεισε την καρδιά της για να προστατευτεί. Κι όταν η ζωή τής χάρισε ακόμη έναν έρωτα, δεν τον υποδέχτηκε σαν κάποια που είχε ξεχάσει να αγαπά, αλλά σαν μια γυναίκα που είχε πονέσει βαθιά και, παρ’ όλα αυτά, δεν είχε πάψει να πιστεύει ότι η αγάπη αξίζει πάντα το ρίσκο.

Νομίζω πως αυτό ήταν που με συγκινούσε περισσότερο σε κάθε νέα συνάντησή μας. Δεν ήταν οι ανατροπές της ζωής της, ούτε οι μεγάλες ιστορίες αγάπης που έζησε. Ήταν ότι, μέσα σε όλες αυτές τις απώλειες, τις απογοητεύσεις και τις νέες αρχές, η Μπρίτζετ παρέμενε η ίδια γυναίκα. Λίγο πιο ώριμη, λίγο πιο σοφή, αλλά με την ίδια ζεστασιά, το ίδιο χιούμορ, την ίδια αδέξια ειλικρίνεια και την ίδια βαθιά πίστη ότι η ζωή, ακόμη κι όταν σε γονατίζει, μπορεί να σου επιφυλάσσει μια όμορφη έκπληξη εκεί που δεν την περιμένεις.

Κάτι που δεν είχα καταλάβει

Στην αρχή πίστευα πως αυτό που με έκανε να αγαπώ τη Μπρίτζετ ήταν ότι αναγνώριζα στις ανασφάλειές της τις δικές μου. Γελούσα με τις γκάφες της, γιατί μου θύμιζαν τις στιγμές που κι εγώ θα ήθελα να μπορούσα να πάρω πίσω μια κουβέντα που μόλις είχα πει. Καταλάβαινα την αμηχανία της, γιατί κι εγώ είχα νιώσει αμέτρητες φορές ότι δεν ήξερα αν ήμουν αρκετή. Πίστευα πως αυτή ήταν η αιτία της ταύτισής μας.

Μόνο που η ζωή, όπως συνηθίζει να κάνει, μου αποκάλυψε αργότερα ότι η αλήθεια ήταν πολύ πιο βαθιά. Δεν αγαπούσα τη Μπρίτζετ επειδή ήταν ανασφαλής. Την αγαπούσα γιατί, παρά τις ανασφάλειές της, δεν σταμάτησε ποτέ να είναι γενναιόδωρη, τρυφερή και ανοιχτή απέναντι στις προκλήσεις.

Υπάρχουν πράγματα που τα καταλαβαίνεις μόνο όταν κοιτάξεις πίσω

Δεν καταλαβαίνουμε πότε αλλάζουμε. Οι μέρες διαδέχονται η μία την άλλη, οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, οι χαρές εναλλάσσονται με τις απώλειες και, χωρίς καν να το συνειδητοποιήσουμε, κάτι μέσα μας μετακινείται αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα. Ώσπου φτάνει μια στιγμή που κοιτάζουμε πίσω και αντικρίζουμε έναν άνθρωπο διαφορετικό από εκείνον που ήμασταν κάποτε.

Αν με ρωτούσε κάποιος πριν από χρόνια τι σημαίνει να ωριμάζεις, πιθανότατα θα του απαντούσα πως είναι η στιγμή που σταματάς να φοβάσαι. Δεν έγινα ατρόμητη. Δεν έπαψα να συγκινούμαι ούτε να πληγώνομαι. Αντίθετα, έμαθα πως η μεγαλύτερη δύναμη δεν είναι να σκληραίνεις για να προστατευτείς. Είναι να συνεχίζεις να κρατάς την καρδιά σου ανοιχτή, ακόμη κι όταν η ζωή σου έχει δώσει λόγους να την κλείσεις.

Ο καθρέφτης

Όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους, δεν έμεινα να σκέφτομαι τη Μπρίτζετ.

Έμεινα να σκέφτομαι εμένα.

Συνειδητοποίησα ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν με συντρόφευε μόνο μια αγαπημένη κινηματογραφική ηρωίδα. Με συντρόφευε μια υπενθύμιση. Μια υπενθύμιση πως η ζωή μπορεί να μας αλλάξει χωρίς να μας αλλοιώσει. Πως μπορούμε να περάσουμε μέσα από χαρές, απώλειες, απογοητεύσεις και καινούργιες αρχές χωρίς να χάσουμε αυτό που έχει πραγματικά αξία.

Κι αν τελικά έμαθα κάτι από τη Μπρίτζετ Τζόουνς, δεν είναι πώς να αντιμετωπίζω τις ανασφάλειές μου

.

Είναι πώς να μη χάσω τον άνθρωπο που είμαι.

Θέλω να εξακολουθώ να εκπλήσσομαι από τα μικρά πράγματα. Να συνεχίσω να πιστεύω στους ανθρώπους, ακόμη κι όταν κάποιοι με απογοητεύουν. Να συνεχίσω να ερωτεύομαι τη ζωή με την ίδια λαχτάρα, να συγκινούμαι χωρίς να ντρέπομαι, να ζητώ συγγνώμη όταν κάνω λάθος και να γελάω με τον εαυτό μου χωρίς να τον μειώνω.

Θέλω να μην επιτρέψω στις πληγές να μικρύνουν την ικανότητά μου να αγαπώ. Να παραμένω ευγενική σε έναν κόσμο που πολλές φορές επιβραβεύει τη σκληρότητα. Να μη φοβηθώ να είμαι ευάλωτη, γιατί τώρα έμαθα πως η ευαλωτότητα δεν είναι το αντίθετο της δύναμης. Είναι, πολλές φορές, η πιο γενναία μορφή της.

Ίσως τελικά αυτό να ήταν το μεγαλύτερο δώρο που μου άφησε η Μπρίτζετ.

Δεν μου έδειξε πώς να γίνω καλύτερη.

Αλλά ότι μου θύμισε πως, όσο μεγαλώνω, το πιο σημαντικό δεν είναι να γίνω κάποια άλλη. Είναι να διατηρώ την ίδια τρυφερότητα απέναντι στους ανθρώπους, στον κόσμο και στον εαυτό μου.