Από Το Σημειωματάριό Μου – Ενότητα 2

CATEGORY: Μικρές Σελίδες Από Τη Ζωή



Ο εαυτός που ονειρευτήκαμε να γίνουμε


Μερικές φορές, όταν ένας άνθρωπος εμφανίζεται στη ζωή μας, δεν μας γοητεύει μόνο αυτό που είναι. Μας γοητεύει και αυτό που φανταζόμαστε ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε κοντά του. Μπορεί να αναγνωρίσουμε στον χαρακτήρα του μια ελευθερία που εμείς δεν τολμήσαμε ποτέ να διεκδικήσουμε, μια αυτοπεποίθηση που μας έλειψε ή έναν τρόπο ζωής που παρακολουθούσαμε πάντοτε από απόσταση. Κι ενώ πιστεύουμε ότι ανακαλύπτουμε τον άλλον, αρχίζουμε συγχρόνως να δημιουργούμε μια διαφορετική εικόνα του εαυτού μας. Μια εικόνα περισσότερο τολμηρή, χαρούμενη, επιθυμητή, ίσως ακόμη και απαλλαγμένη από όσα μας βάραιναν μέχρι εκείνη τη στιγμή. Χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, ο άνθρωπος που μας ελκύει μπορεί να γίνει η αφορμή για να ονειρευτούμε μια ζωή που δεν είχαμε επιτρέψει προηγουμένως στον εαυτό μας.

Ας φανταστούμε μια γυναίκα που έχει περάσει πολλά χρόνια ακολουθώντας μια σταθερή και προβλέψιμη καθημερινότητα. Εργάζεται, φροντίζει τις υποχρεώσεις της, συναντά τους ίδιους ανθρώπους και επιστρέφει κάθε βράδυ σε ένα σπίτι όπου όλα έχουν τη γνώριμη θέση τους. Δεν είναι απαραίτητα δυστυχισμένη. Έχει όμως συνηθίσει να αναβάλλει όσα επιθυμεί, να αντιμετωπίζει τον αυθορμητισμό σαν μια πολυτέλεια που δεν της επιτρέπεται και να θεωρεί ότι ορισμένες εμπειρίες ανήκουν πλέον σε μια ηλικία που έχει περάσει. Κάποια στιγμή γνωρίζει έναν άνδρα που αγαπά τα ταξίδια, αποφασίζει εύκολα να αλλάξει τα σχέδιά του, γελά με τις μικρές αναποδιές και μιλά για τη ζωή σαν να υπάρχουν ακόμη αμέτρητα πράγματα που αξίζει να ανακαλύψει. Η παρουσία του την αναστατώνει ευχάριστα. Αρχίζει να περιμένει τις συναντήσεις τους, να χαμογελά όταν βλέπει το όνομά του στην οθόνη του τηλεφώνου της, να σκέφτεται μέρη που θα μπορούσαν να επισκεφθούν μαζί. Σταδιακά, όμως, η φαντασία της προχωρά πολύ πέρα από τη γνωριμία τους. Βλέπει τον εαυτό της να ταξιδεύει χωρίς πρόγραμμα, να γελά περισσότερο, να τολμά όσα παλαιότερα ανέβαλλε. Στο πρόσωπό του δεν ανακαλύπτει μόνο έναν άνδρα που την ελκύει, αλλά και την υπόσχεση μιας διαφορετικής ζωής.

Και ίσως εδώ να βρίσκεται μια πλευρά της φαντασίωσης που δύσκολα αναγνωρίζουμε. Η γυναίκα δεν έχει επινοήσει απαραίτητα τον χαρακτήρα του άνδρα. Μπορεί πράγματι να είναι αυθόρμητος, τρυφερός και γεμάτος ενδιαφέροντα. Εκείνο που έχει αρχίσει να πλάθει είναι η βεβαιότητα ότι η παρουσία του θα μεταμορφώσει και τη δική της ζωή. Ότι δίπλα του θα πάψει να φοβάται, θα αποκτήσει το θάρρος που της έλειπε και θα γίνει επιτέλους ο άνθρωπος που κάποτε ήθελε να είναι. Έτσι, η προσδοκία της δεν περιορίζεται στη σχέση που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν. Απλώνεται σε ολόκληρη την ύπαρξή της. Στις επιλογές που θα κάνει, στις συνήθειες που θα εγκαταλείψει, ακόμη και στον τρόπο που θα αντικρίζει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Η φαντασίωση αποκτά τη μορφή μιας προσωπικής αναγέννησης, στην οποία ο άλλος έχει αναλάβει, χωρίς ίσως να το γνωρίζει, τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί μια τέτοια ιστορία μπορεί να γίνει τόσο γοητευτική. Όλοι οι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους επιθυμίες που δεν πραγματοποίησαν, αποφάσεις που ανέβαλαν και πλευρές του εαυτού τους που δεν βρήκαν τον χώρο να εκφραστούν. Κάποτε ένας άλλος άνθρωπος μπορεί να φωτίσει ακριβώς αυτές τις πλευρές. Να μας θυμίσει ότι εξακολουθούμε να έχουμε ανάγκη από περιπέτεια, δημιουργία, τρυφερότητα ή ελευθερία. Η παρουσία του μπορεί πράγματι να αποτελέσει αφορμή για αλλαγές. Η δυσκολία αρχίζει όταν πιστεύουμε ότι μόνο εκείνος μπορεί να μας προσφέρει τη ζωή που επιθυμούμε. Όταν του αποδίδουμε τη δύναμη να μας κάνει ευτυχισμένους, να μας απαλλάξει από τις ανασφάλειές μας ή να μας οδηγήσει σε έναν εαυτό που θεωρούμε αδύνατο να ανακαλύψουμε μόνοι μας. Τότε η σχέση μπορεί να φορτωθεί με προσδοκίες που κανένας άνθρωπος δεν είναι σε θέση να εκπληρώσει ολοκληρωτικά.

Αν κάποια στιγμή αυτή η γνωριμία τελειώσει, η απώλεια μπορεί να αποκτήσει μια διάσταση που οι άλλοι δυσκολεύονται να κατανοήσουν. Ίσως οι δύο άνθρωποι να μην είχαν προλάβει να ζήσουν πολλά μαζί. Ίσως να μην είχαν μοιραστεί μια καθημερινότητα, να μην είχαν αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες ή να μην είχαν καν αποφασίσει τι ακριβώς επιθυμούσαν από τη σχέση τους. Κι όμως, εκείνη μπορεί να αισθάνεται ότι έχασε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Δεν αποχαιρετά μόνο τον άνδρα που γνώρισε. Αποχαιρετά τα ταξίδια που δεν έγιναν, τα πρωινά που δεν έζησαν, τις συζητήσεις που δεν πρόλαβαν να κάνουν. Πάνω απ’ όλα, αποχαιρετά τη γυναίκα που είχε αρχίσει να φαντάζεται ότι θα γίνει. Εκείνη που θα ζούσε με περισσότερο θάρρος, θα άφηνε πίσω τις παλιές της συνήθειες και θα επέτρεπε επιτέλους στον εαυτό της να ανακαλύψει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Το πένθος της δεν αφορά αποκλειστικά έναν άνθρωπο. Αφορά και ένα μέλλον που είχε αποκτήσει υπόσταση μέσα της, παρόλο που δεν πρόλαβε ποτέ να υπάρξει.

Ίσως, ωστόσο, η ιστορία να μην τελειώνει απαραίτητα εκεί. Γιατί όσα ονειρεύτηκε για τον εαυτό της δεν γεννήθηκαν όλα από την παρουσία εκείνου του άνδρα. Κάποιες επιθυμίες υπήρχαν ήδη μέσα της, πολύ πριν τον γνωρίσει. Εκείνος μπορεί απλώς να τις έφερε στην επιφάνεια, να τους έδωσε μια εικόνα, μια αφορμή, μια πιθανή διαδρομή. Η επιθυμία της να ταξιδέψει, να ζήσει πιο ελεύθερα, να δοκιμάσει κάτι καινούργιο δεν χρειάζεται να χαθεί μαζί με τη σχέση. Μπορεί να παραμείνει δική της. Και ίσως αυτή να είναι μια από τις πιο ουσιαστικές ανακαλύψεις που μπορεί να ακολουθήσουν τη διάψευση μιας φαντασίωσης: ότι ο άνθρωπος που φανταστήκαμε πως θα γίνουμε δίπλα σε κάποιον δεν είναι απαραίτητα ένας άνθρωπος που μπορούμε να γίνουμε μόνο μαζί του.

The End…

PsyCatherine.com

Our Blog Timeline

Scroll to Top