Από Το Σημειωματάριό Μου – Να Μάθουμε Τις Κόρες Μας…

CATEGORY: Σχέσεις



Κάποτε, ένα μικρό κορίτσι παρατηρούσε τη μητέρα του να ετοιμάζεται για μια γιορτή. Καθισμένη μπροστά στον καθρέφτη, εκείνη φορούσε τα σκουλαρίκια της, έβαζε λίγο άρωμα και, λίγο πριν σηκωθεί, κοίταξε για μια ακόμη φορά το πρόσωπό της. «Πώς πέρασαν έτσι τα χρόνια…», ψιθύρισε. Το κορίτσι, που μέχρι εκείνη τη στιγμή την κοιτούσε με θαυμασμό, πλησίασε και την αγκάλιασε. «Μα είσαι τόσο όμορφη, μαμά», της είπε. Η μητέρα χαμογέλασε, τη φίλησε στο μέτωπο και συνέχισε να ετοιμάζεται.

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι μεγάλωσε και απέκτησε τη δική του κόρη. Ένα απόγευμα, καθώς ετοιμαζόταν να βγει, στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη και παρατήρησε τις μικρές γραμμές που είχαν αρχίσει να σχηματίζονται γύρω από τα μάτια της. Χωρίς να το σκεφτεί ιδιαίτερα, αναστέναξε. Και τότε άκουσε πίσω της μια γνώριμη, παιδική φωνή. «Μαμά, είσαι όμορφη».

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μιας γυναίκας που το παρελθόν και το παρόν συναντιούνται με έναν παράξενο τρόπο. Μια κουβέντα της κόρης της, μια χειρονομία, ένας φόβος που αναγνωρίζει στα μάτια της, μπορεί να την επιστρέψουν στα χρόνια που ήταν κι εκείνη ένα μικρό κορίτσι. Να θυμηθεί τη μητέρα της, τις γυναίκες της οικογένειάς της, όσα άκουγε στα οικογενειακά τραπέζια, όσα της έλεγαν ότι έπρεπε να προσέχει και, ίσως περισσότερο, όλα εκείνα που κανείς δεν σκέφτηκε να της πει.

Οι γυναίκες κάθε γενιάς παραλαμβάνουν κάτι από τις προηγούμενες. Μερικές συνταγές γραμμένες σε ένα παλιό τετράδιο, ένα κόσμημα που φυλάχτηκε για μια ιδιαίτερη στιγμή, ιστορίες που επαναλαμβάνονται στις οικογενειακές συγκεντρώσεις. Παραλαμβάνουν, όμως, και μια λιγότερο ορατή κληρονομιά. Έναν τρόπο να αγαπούν, να υπομένουν, να αντιμετωπίζουν τις απογοητεύσεις τους, να αντιλαμβάνονται τη θέση τους μέσα σε μια σχέση. Κάποιες έμαθαν να είναι δυνατές επειδή δεν είχαν άλλη επιλογή. Κάποιες άλλες έμαθαν να σωπαίνουν, επειδή η εποχή τους δεν άφηνε πολύ χώρο στη γυναικεία φωνή. Υπήρξαν γυναίκες που φύλαξαν τα όνειρά τους για αργότερα, ώσπου κάποτε ανακάλυψαν ότι εκείνο το «αργότερα» δεν είχε έρθει ποτέ.

Κι όμως, πολλές από αυτές τις γυναίκες, όταν απέκτησαν κόρες, θέλησαν για εκείνες κάτι διαφορετικό. Ίσως να μην ήξεραν πάντοτε πώς να τους το προσφέρουν. Ίσως να τις μεγάλωσαν με τους ίδιους φόβους με τους οποίους είχαν μεγαλώσει οι ίδιες, ενώ βαθιά μέσα τους εύχονταν να τις δουν να ζουν πιο ελεύθερα. Μια μητέρα που δεν είχε καταφέρει να σπουδάσει μπορούσε να εργάζεται ακούραστα για να σπουδάσει η κόρη της. Μια γυναίκα που είχε περάσει τη ζωή της σε έναν δυστυχισμένο γάμο μπορούσε να ψιθυρίσει στην κόρη της, λίγο πριν από τον δικό της γάμο: «Να προσέχεις να είσαι ευτυχισμένη». Και μέσα σε εκείνη τη μικρή φράση να χωρούσαν όλα όσα δεν είχε τολμήσει ποτέ να διεκδικήσει για τον εαυτό της.

Τι θα θέλαμε, λοιπόν, να μάθουμε στις κόρες μας;

Ίσως, πριν απαντήσουμε, να αξίζει να θυμηθούμε για λίγο το κορίτσι που υπήρξαμε. Εκείνο που κάποτε δίστασε να πει τη γνώμη του, που κοίταξε με απογοήτευση το σώμα του στον καθρέφτη, που περίμενε ένα τηλεφώνημα από κάποιον που αγαπούσε, που πίστεψε ότι έπρεπε να προσπαθήσει λίγο περισσότερο για να αξίζει την αγάπη. Εκείνο που έκανε όνειρα χωρίς να γνωρίζει ακόμη πόσα από αυτά θα είχε το θάρρος να ακολουθήσει.

Αν μπορούσαμε σήμερα να καθίσουμε δίπλα του, τι θα του λέγαμε;

Ίσως εκεί να βρίσκονται μερικά από τα πιο πολύτιμα πράγματα που θα θέλαμε να μάθουμε στις κόρες μας.

Να μην απολογούνται για τη φωνή τους

Ένα κορίτσι επιστρέφει από το σχολείο στενοχωρημένο. Η καλύτερή του φίλη τού ζήτησε να κάνει κάτι που δεν ήθελε και, όταν εκείνο αρνήθηκε, του είπε ότι δεν θέλει πια να κάνουν παρέα. Το κορίτσι αφηγείται στη μητέρα του όσα συνέβησαν και, ύστερα από λίγη σιωπή, τη ρωτά: «Μήπως έπρεπε να της πω ναι;».

Πόσες φορές, άραγε, μια γυναίκα έχει βρεθεί μπροστά στο ίδιο ερώτημα, σε διαφορετικές στιγμές της ζωής της; Μπροστά σε έναν άνθρωπο που αγαπούσε, σε μια φίλη που δεν ήθελε να χάσει, σε έναν σύντροφο που φοβόταν μήπως απογοητεύσει. Πόσες φορές συμφώνησε με κάτι που δεν επιθυμούσε, όχι επειδή δεν γνώριζε τι ήθελε, αλλά επειδή φοβόταν τι θα συνέβαινε αν το εξέφραζε;

Ίσως εκείνη η μητέρα, ακούγοντας την κόρη της, να θυμηθεί κάποια δική της στιγμή. Μια συζήτηση στην οποία είχε πολλά να πει, αλλά τελικά δεν είπε τίποτε. Μια απόφαση που πήραν άλλοι για εκείνη. Ένα «δεν πειράζει» που ξεστόμισε ενώ μέσα της γνώριζε πολύ καλά ότι πείραζε.

Και ίσως να θελήσει να της πει κάτι που θα ήθελε κάποτε να είχε ακούσει και η ίδια. Ότι δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με τους ανθρώπους για να τους αγαπάμε. Ότι μια φιλία μπορεί να αντέξει μια διαφωνία. Ότι η ευγένεια δεν χάνει την αξία της όταν συνοδεύεται από ένα σταθερό «όχι». Και ότι, αν κάποιος απομακρυνθεί επειδή δεν κάναμε αυτό που επιθυμούσε, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι εμείς κάναμε κάτι λάθος.

Θα υπάρξουν πολλές στιγμές στη ζωή των κοριτσιών μας που θα χρειαστεί να μιλήσουν, ενώ θα ήταν ευκολότερο να σωπάσουν. Να υπερασπιστούν μια επιλογή τους, να ζητήσουν κάτι που δικαιούνται, να εκφράσουν μια ενόχληση ή να παραδεχτούν ότι δεν είναι ευτυχισμένες εκεί όπου βρίσκονται. Και ίσως το θάρρος για εκείνες τις στιγμές να αρχίζει να καλλιεργείται πολύ νωρίτερα, μέσα στο σπίτι, όταν η γνώμη τους μπορεί να ακουστεί χωρίς να θεωρηθεί ασέβεια, όταν επιτρέπεται να διαφωνούν μαζί μας χωρίς να φοβούνται ότι θα χάσουν την αγάπη μας.

Να αγαπούν χωρίς να χάνονται

Κάποια χρόνια αργότερα, εκείνο το μικρό κορίτσι θα ερωτευτεί. Θα υπάρξουν βράδια που θα δυσκολεύεται να κοιμηθεί από χαρά, τραγούδια που θα αποκτήσουν ξαφνικά ένα διαφορετικό νόημα, μηνύματα που θα διαβάζει ξανά και ξανά. Θα υπάρχουν στιγμές που θα επιστρέφει στο σπίτι χαμογελώντας, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει σε κανέναν τον λόγο. Και ίσως μια μέρα καθίσει δίπλα στη μητέρα της και αρχίσει να της μιλά για έναν άνθρωπο που έχει γίνει σημαντικός στη ζωή της.

Πόσο όμορφο είναι να βλέπουμε τις κόρες μας να ανακαλύπτουν τον έρωτα. Να τις βλέπουμε να συγκινούνται, να ανοίγουν την καρδιά τους, να εμπιστεύονται έναν άλλον άνθρωπο. Μα μαζί με αυτή τη χαρά μπορεί να υπάρχει και ένας φόβος που δύσκολα ομολογούμε. Γνωρίζουμε ότι η αγάπη δεν θα τις προστατεύσει από κάθε απογοήτευση. Ότι θα υπάρξουν άνθρωποι που ίσως δεν καταφέρουν να ανταποκριθούν στα συναισθήματά τους. Και ότι κάποιες από τις πληγές που θα αποκτήσουν δεν θα μπορούμε να τις θεραπεύσουμε με μια αγκαλιά, όπως κάναμε όταν ήταν μικρές.

Δεν θα θέλαμε, όμως, να τις μεγαλώσουμε φοβισμένες απέναντι στην αγάπη. Να τους μεταδώσουμε τις δικές μας απογοητεύσεις σαν να αποτελούν βεβαιότητες για τη δική τους ζωή. Θα θέλαμε να μπορούν να αγαπούν με γενναιοδωρία, να προσφέρουν, να συγκινούνται και να δημιουργούν δεσμούς. Να γνωρίζουν, όμως, ότι μπορούν να παραμένουν ο εαυτός τους μέσα σε μια σχέση.

Να συνεχίζουν να συναντούν τις φίλες τους, να καλλιεργούν τα ενδιαφέροντά τους, να απολαμβάνουν μια βόλτα μόνες τους, να κάνουν σχέδια που δεν αφορούν αποκλειστικά τον άνθρωπο που αγαπούν. Να μην αισθάνονται ότι χρειάζεται να μικρύνουν τον κόσμο τους για να χωρέσει κάποιος μέσα σε αυτόν.

Και αν κάποτε μια κόρη μάς πει ότι αγαπά έναν άνθρωπο που την πληγώνει, ίσως το σημαντικότερο να μην είναι να της εξηγήσουμε αμέσως τι πρέπει να κάνει. Ίσως να χρειάζεται πρώτα να γνωρίζει ότι μπορεί να μας μιλήσει χωρίς να ντραπεί. Ότι δεν θα ακούσει ένα «σου τα έλεγα εγώ», ούτε θα χρειαστεί να υπερασπιστεί τις επιλογές της για να διατηρήσει την εκτίμησή μας. Να αισθάνεται ότι, ακόμη κι αν δυσκολεύεται να βρει τον δρόμο της, υπάρχει ένας άνθρωπος δίπλα στον οποίο μπορεί να καθίσει και να πει την αλήθεια της.

Γιατί μια κόρη που έχει μάθει ότι μπορεί να επιστρέψει κοντά μας ακόμη και όταν έχει κάνει λάθος, ίσως αισθανθεί λιγότερο μόνη τη στιγμή που θα χρειαστεί να πάρει μια δύσκολη απόφαση.

Να κοιτάζουν τον εαυτό τους με τρυφερότητα

Υπάρχει μια ηλικία στην οποία ένα κορίτσι αρχίζει να στέκεται περισσότερο μπροστά στον καθρέφτη. Δοκιμάζει ρούχα, αλλάζει χτενίσματα, παρατηρεί το πρόσωπό του, συγκρίνει την εικόνα του με εκείνη άλλων κοριτσιών. Εκεί όπου κάποτε έβλεπε απλώς τον εαυτό του, αρχίζει να ανακαλύπτει μικρές ατέλειες. Κάτι που θα ήθελε να είναι διαφορετικό, κάτι που πιστεύει ότι πρέπει να κρύψει.

Και η μητέρα, παρατηρώντας το, ίσως θυμηθεί πόσα καλοκαίρια πέρασε αποφεύγοντας να φορέσει ένα μαγιό που της άρεσε. Πόσες φωτογραφίες δεν κράτησε επειδή δεν της άρεσε η εμφάνισή της. Πόσες φορές, κοιτάζοντας χρόνια αργότερα μια παλιά φωτογραφία, αναρωτήθηκε γιατί τότε δεν μπορούσε να δει πόσο όμορφη ήταν.

Θα ήθελα οι κόρες μας να μη χρειαστεί να περιμένουν να περάσουν είκοσι χρόνια για να αγαπήσουν το κορίτσι που βλέπουν σήμερα στον καθρέφτη.

Να μπορούν να φορέσουν ένα φόρεμα επειδή τους αρέσει το χρώμα του, να μπουν στη θάλασσα επειδή η μέρα είναι ζεστή, να χορέψουν χωρίς να αναρωτιούνται διαρκώς πώς φαίνονται στους άλλους. Να απολαμβάνουν το φαγητό, να φροντίζουν την υγεία τους και να γνωρίζουν ότι η σχέση με το σώμα τους μπορεί να είναι μια σχέση φροντίδας, όχι μια αδιάκοπη προσπάθεια διόρθωσης.

Και ίσως ένας από τους πιο τρυφερούς τρόπους να τους το μάθουμε να είναι να αρχίσουμε να κοιτάζουμε διαφορετικά το δικό μας σώμα. Να μη μιλάμε μπροστά τους με περιφρόνηση για τις αλλαγές που έφερε ο χρόνος. Να μη στεκόμαστε στον καθρέφτη απαριθμώντας όλα όσα θα θέλαμε να εξαφανίσουμε. Να τους επιτρέψουμε να δουν μια γυναίκα που μεγαλώνει και εξακολουθεί να χαίρεται τη ζωή της, να περιποιείται τον εαυτό της, να γελά, να ερωτεύεται, να κάνει σχέδια.

Γιατί οι κόρες μας δεν παρατηρούν μόνο πώς αντιμετωπίζουμε εκείνες. Παρατηρούν και πώς αντιμετωπίζουμε τη γυναίκα που είμαστε εμείς.

Να έχουν έναν δρόμο δικό τους

Σε ένα παλιό οικογενειακό άλμπουμ υπάρχει η φωτογραφία μιας νεαρής γυναίκας. Φορά ένα ανοιχτόχρωμο φόρεμα, έχει τα μαλλιά της πιασμένα πίσω και κοιτάζει τον φωτογραφικό φακό με ένα διστακτικό χαμόγελο. Η εγγονή της, ξεφυλλίζοντας το άλμπουμ, τη ρωτά κάποτε τι ήθελε να γίνει όταν ήταν νέα.

«Ήθελα να γίνω δασκάλα», της απαντά.

«Και γιατί δεν έγινες;»

Η γιαγιά χαμογελά. «Άλλα χρόνια τότε, παιδί μου».

Μια τόσο μικρή απάντηση. Κι όμως, πόσες ιστορίες μπορεί να κρύβονται μέσα της. Μια οικογένεια που δεν είχε χρήματα για σπουδές, ένας πατέρας που πίστευε ότι τα κορίτσια δεν χρειάζονταν μόρφωση, ένας γάμος που έγινε νωρίς, παιδιά που χρειάζονταν φροντίδα. Ίσως και μια επιθυμία που με τον καιρό έμαθε να μην αναφέρει, μέχρι που σχεδόν ξέχασε ότι υπήρξε δική της.

Σήμερα, πολλά κορίτσια έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν έναν δρόμο που οι γιαγιάδες τους δεν μπορούσαν καν να φανταστούν. Να σπουδάσουν, να ταξιδέψουν, να εργαστούν, να αποκτήσουν οικονομική ανεξαρτησία, να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια ή να επιλέξουν μια διαφορετική ζωή. Και αυτή η δυνατότητα είναι πολύτιμη. Όχι επειδή όλες οι γυναίκες χρειάζεται να επιθυμούν τα ίδια πράγματα, αλλά επειδή μπορούν να ανακαλύψουν τι επιθυμούν οι ίδιες.

Θα θέλαμε οι κόρες μας να γνωρίσουν τη χαρά του να δημιουργούν κάτι δικό τους. Να αποκτήσουν γνώσεις, να ανακαλύψουν τις ικανότητές τους, να μπορούν να στηρίζονται στις δυνάμεις τους. Να έχουν τη δυνατότητα να παραμένουν σε μια σχέση επειδή το επιθυμούν και όχι επειδή φοβούνται ότι δεν θα μπορέσουν να ζήσουν έξω από αυτήν.

Μα θα θέλαμε και κάτι ακόμη. Να μην αισθανθούν ότι οφείλουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρα που δεν καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε εμείς. Μια κόρη δεν χρειάζεται να γίνει η γιατρός που ήθελε να γίνει η μητέρα της, ούτε να δημιουργήσει την οικογένεια που εκείνη ονειρεύτηκε. Δεν χρειάζεται να ζήσει μια ζωή που θα δικαιώσει τις θυσίες μας. Μπορεί να επιλέξει έναν δρόμο που δεν είχαμε φανταστεί ποτέ για εκείνη και να είναι ευτυχισμένη με έναν τρόπο που εμείς δεν γνωρίζουμε ακόμη.

Ίσως αυτή να είναι μια από τις δυσκολότερες μορφές της γονεϊκής αγάπης. Να προσφέρουμε στα παιδιά μας όσα μπορούμε, γνωρίζοντας ότι κάποια στιγμή θα τα χρησιμοποιήσουν για να δημιουργήσουν μια ζωή που θα ανήκει αποκλειστικά στα ίδια.

Να μη φοβούνται να αρχίσουν ξανά

Θα υπάρξουν, ασφαλώς, και ημέρες που οι κόρες μας δεν θα αισθάνονται δυνατές. Ημέρες που μια επιλογή τους θα αποδειχθεί διαφορετική από όσα περίμεναν, που μια σχέση θα τελειώσει, που μια επαγγελματική προσπάθεια δεν θα έχει το αποτέλεσμα που επιθυμούσαν. Ίσως κάποτε τις δούμε να επιστρέφουν κοντά μας με μια βαλίτσα, ύστερα από έναν χωρισμό. Ίσως μας τηλεφωνήσουν ένα βράδυ και, πριν προλάβουν να μας πουν τι συνέβη, καταλάβουμε από τη φωνή τους ότι έχουν κλάψει.

Εκείνες τις στιγμές θα θέλαμε, ίσως, να μπορούμε να πάρουμε λίγο από τον πόνο τους. Να τις διαβεβαιώσουμε ότι όλα θα πάνε καλά, ότι σύντομα θα γνωρίσουν κάποιον καλύτερο, ότι θα βρουν μια άλλη εργασία, ότι κάποτε θα καταλάβουν γιατί συνέβησαν όλα αυτά. Μα ορισμένες φορές δεν γνωρίζουμε τι θα συμβεί. Και ίσως να μη χρειάζεται να το γνωρίζουμε.

Μπορούμε απλώς να καθίσουμε δίπλα τους. Να τους φτιάξουμε έναν καφέ, να τις ακούσουμε, να τις αφήσουμε να κλάψουν χωρίς να βιαστούμε να τους θυμίσουμε πόσο δυνατές είναι. Γιατί δεν χρειάζεται να είναι δυνατές κάθε στιγμή της ζωής τους. Δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζουν κάθε απογοήτευση με αξιοπρέπεια που δεν επιτρέπει ούτε ένα δάκρυ. Μπορούν να λυγίσουν, να κουραστούν, να ζητήσουν βοήθεια.

Και όταν θα είναι έτοιμες, θα θέλαμε να θυμηθούν ότι μια απόφαση που κάποτε πήραν δεν αποτελεί ισόβια δέσμευση απέναντι σε μια ζωή που δεν τις εκφράζει πια. Ότι μπορούν να αλλάξουν γνώμη, να αναθεωρήσουν τις επιλογές τους, να αποχωρήσουν από κάτι που τις πληγώνει και να αναζητήσουν έναν διαφορετικό δρόμο, ακόμη κι αν έχουν περάσει πολλά χρόνια.

Η ζωή μιας γυναίκας δεν ολοκληρώνεται σε μια συγκεκριμένη ηλικία. Δεν υπάρχει μια τελευταία ευκαιρία για να γνωρίσει τον έρωτα, να αποκτήσει μια καινούργια φίλη, να μάθει κάτι που πάντοτε επιθυμούσε ή να αρχίσει να ζει διαφορετικά. Μπορεί να είναι σαράντα, πενήντα ή εβδομήντα ετών και να ανακαλύπτει για πρώτη φορά μια πλευρά του εαυτού της που μέχρι τότε δεν είχε γνωρίσει.

Και ίσως οι κόρες μας να το πιστέψουν περισσότερο αν μας δουν να τολμάμε κι εμείς.

Η κληρονομιά που θα θέλαμε να τους αφήσουμε

Δεν γνωρίζουμε ποια από τα λόγια μας θα θυμούνται οι κόρες μας όταν μεγαλώσουν. Ίσως ξεχάσουν πολλές από τις συμβουλές που τους δώσαμε με τόση επιμονή. Ίσως να μη θυμούνται καν τις συζητήσεις που εμείς θεωρήσαμε ιδιαίτερα σημαντικές. Μπορεί, όμως, να θυμούνται μια Κυριακή που αφήσαμε το σπίτι ατακτοποίητο και πήγαμε μαζί τους στη θάλασσα. Ένα βράδυ που γελάσαμε τόσο πολύ, ώστε δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε τη συζήτησή μας. Τη στιγμή που παραδεχτήκαμε ότι είχαμε κάνει λάθος και τους ζητήσαμε συγγνώμη. Τη χαρά μας όταν μας μίλησαν για κάτι που αγαπούσαν, ακόμη κι αν δεν καταλαβαίναμε γιατί είχε τόση σημασία για εκείνες.

Μπορεί να θυμούνται πώς μιλούσαμε για τις άλλες γυναίκες, πώς αντιμετωπίζαμε τις δυσκολίες μας, αν επιτρέπαμε στον εαυτό μας να ξεκουραστεί, αν είχαμε φίλες, ενδιαφέροντα και όνειρα. Αν γελούσαμε συχνά. Αν υπήρχαν στιγμές που μπορούσαν να μας δουν όχι μόνο ως μητέρες, αλλά ως γυναίκες που απολάμβαναν τη δική τους ζωή.

Δεν χρειάζεται να έχουμε υπάρξει αλάνθαστες για να τους προσφέρουμε κάτι πολύτιμο. Μπορεί να έχουμε μεταδώσει φόβους που δεν αναγνωρίζαμε τότε, να έχουμε υπάρξει περισσότερο προστατευτικές απ’ όσο χρειαζόταν, να έχουμε πει λόγια που σήμερα θα διατυπώναμε διαφορετικά. Η μητρότητα δεν μας απαλλάσσει από την ανθρώπινη αδυναμία. Μας προσφέρει, όμως, πολλές ευκαιρίες να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και να αλλάξουμε, ακόμη και όταν οι κόρες μας έχουν πια μεγαλώσει.

Ίσως, λοιπόν, το σημαντικότερο που μπορούμε να τους μάθουμε να μην βρίσκεται σε μια μεγάλη συμβουλή, αλλά στον τρόπο με τον οποίο θα συνεχίσουμε να ζούμε δίπλα τους. Να μας βλέπουν να αγαπάμε χωρίς να χανόμαστε, να προσφέρουμε χωρίς να εξαντλούμαστε, να παραδεχόμαστε τις αδυναμίες μας χωρίς να ντρεπόμαστε γι’ αυτές. Να μας βλέπουν να μεγαλώνουμε χωρίς να εγκαταλείπουμε τη χαρά, την περιέργεια και την επιθυμία για ζωή.

Και κάποτε, όταν εκείνες θα στέκονται μπροστά στον δικό τους καθρέφτη και θα παρατηρούν τις μικρές γραμμές γύρω από τα μάτια τους, θα ήθελα να μπορούν να χαμογελάσουν. Να θυμηθούν τις γυναίκες που προηγήθηκαν, τις μητέρες και τις γιαγιάδες τους, όσα κατάφεραν και όσα δεν πρόλαβαν. Να αισθανθούν τρυφερότητα για το κορίτσι που υπήρξαν και για τη γυναίκα που έγιναν.

Και αν εκείνη τη στιγμή ένα μικρό κορίτσι πλησιάσει, τις αγκαλιάσει και τους πει «Μαμά, είσαι όμορφη», να μπορούν να το κοιτάξουν στα μάτια και να του απαντήσουν χαμογελώντας:

«Σ’ ευχαριστώ, αγάπη μου. Κι εγώ έτσι νιώθω».

The End…

PsyCatherine.com

Our Blog Timeline

Scroll to Top