CATEGORY: Μικρές Σελίδες Από Τη Ζωή

Αγαπημένε μου εαυτέ,

σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Σε ευχαριστώ για όλες εκείνες τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε μαζί. Για εκείνα τα ταξίδια, τις εκδρομές που ακόμη θυμόμαστε και χαμογελάμε. Για τις σπουδές μας, για την αγωνία, τον ενθουσιασμό, την περηφάνια όταν κάτι που κάποτε έμοιαζε μακρινό έγινε πραγματικότητα. Για εκείνα τα γενέθλια με τους φίλους, που γελούσαμε μέχρι να πονέσει η κοιλιά μας. Για τις Απόκριες που μασκαρευόμασταν και κάναμε τις τρέλες μας, χωρίς να μας νοιάζει ιδιαίτερα πώς φαινόμασταν και τι θα πει ο κόσμος.

Σε ευχαριστώ για τον αυθορμητισμό μας. Για τα «πάμε!» που ειπώθηκαν χωρίς πολλή σκέψη, για όσα αποφασίσαμε την τελευταία στιγμή, για εκείνες τις φορές που αφήσαμε για λίγο στην άκρη τα πρέπει και απλώς περάσαμε καλά.

Και περισσότερο απ’ όλα, σε ευχαριστώ για τη συντροφιά. Τη δική μας συντροφιά. Γιατί, τώρα που το σκέφτομαι, είμαστε μαζί από την αρχή. Μεγαλώσαμε παρέα, φοβηθήκαμε, ερωτευτήκαμε, απογοητευτήκαμε, κάναμε σχέδια, αλλάξαμε σχέδια, ξεκινήσαμε από την αρχή. Κι όσο διαφορετικές κι αν υπήρξαμε σε κάθε ηλικία, ήμασταν πάντα εμείς οι δυο.

Μοιραστήκαμε πολύ γέλιο. Εκείνο το γέλιο το αληθινό, το ανεξέλεγκτο, που δεν μπορείς να σταματήσεις ακόμη κι αν προσπαθείς. Μοιραστήκαμε όμως και κλάμα. Και υπήρξαν στιγμές που τα πράγματα δεν ήταν καθόλου όμορφα. Στιγμές που πονέσαμε, που λυγίσαμε, που δεν ξέραμε τι να κάνουμε μετά.

Και ξέρεις κάτι; Ίσως τελικά εκείνες οι στιγμές να ήταν από τις πιο σημαντικές για εμάς. Γιατί στα εύκολα τα πηγαίναμε μια χαρά οι δυο μας. Στα δύσκολα όμως η σχέση μας δοκιμαζόταν. Άλλοτε ήμασταν ενωμένες κι άλλοτε διαφωνούσαμε. Άλλοτε σε άκουγα κι άλλοτε θύμωνα μαζί σου.

Θύμωνα που πληγωθήκαμε. Που εμπιστευτήκαμε. Που επιτρέψαμε σε κάποιες καταστάσεις να μας πονέσουν περισσότερο απ’ όσο θα θέλαμε. Υπήρχαν φορές που αντί να σταθώ δίπλα σου, σε έβαζα κι εγώ στο εδώλιο. «Γιατί το έκανες;», «γιατί δεν το κατάλαβες νωρίτερα;», «γιατί έμεινες;», «γιατί έφυγες;», «γιατί δεν μίλησες;».

Και τότε ψάχναμε έξω από εμάς. Έναν άνθρωπο να μας πει ότι είχαμε δίκιο. Κάποιον να μας καθησυχάσει, να μας δώσει μια απάντηση, να μας εξηγήσει τι συνέβη, να μας κάνει να αισθανθούμε λίγο καλύτερα. Ψάχναμε παρηγοριά παντού, εκτός από το ένα μέρος όπου ίσως τη χρειαζόμασταν περισσότερο: ανάμεσά μας.

Σήμερα δεν θέλω να σου πω ότι έπρεπε να είχες κάνει κάτι διαφορετικά. Ούτε ότι εγώ θα το έκανα καλύτερα. Θέλω μόνο να είμαι λίγο πιο καλή μαζί σου. Και μαζί μου. Να κοιτάξω εκείνες τις στιγμές χωρίς το «έπρεπε να είχες καταλάβει», χωρίς το «πώς μπόρεσες;».

Από την απειρία της εφηβείας μέχρι τη γνώση που αποκτούσαμε μεγαλώνοντας, κάθε φορά προσπαθούσαμε να κάνουμε αυτό που πιστεύαμε πως ήταν καλύτερο για εμάς. Με την ηλικία που είχαμε, τις εμπειρίες που είχαμε προλάβει να ζήσουμε, τους φόβους μας, τις ανάγκες μας, ακόμη και με εκείνες τις βεβαιότητες που αργότερα ανακαλύψαμε ότι δεν ήταν και τόσο βέβαιες.

Κάποιες επιλογές αποδείχθηκαν καλές. Κάποιες άλλες όχι. Αλλά τη στιγμή που τις κάναμε δεν γνωρίζαμε το τέλος της ιστορίας. Δεν είχαμε μπροστά μας τη σημερινή γνώση, όπως και σήμερα δεν έχουμε τη γνώση που θα έχουμε σε δέκα ή είκοσι χρόνια.

Κι αυτό θέλω να το θυμόμαστε όταν κοιτάζουμε πίσω. Όχι για να δικαιολογήσουμε τα πάντα, αλλά για να είμαστε λίγο πιο τρυφερές με εκείνες που ήμασταν. Γιατί καθεμία από εμάς, με όσα ήξερε τότε, προσπαθούσε να μας πάει κάπου που πίστευε ότι θα είμαστε καλά.

Και τώρα θέλω να σου πω κάτι ακόμη. Δεν χρειάζεται να είμαστε πάντα τόσο δυνατές. Υπήρξαν φορές που πληγωθήκαμε και κάναμε πως δεν έγινε τίποτα. Που θυμώσαμε και κρατήσαμε τον θυμό μέσα μας. Που θέλαμε να φωνάξουμε «δεν είναι δίκαιο» και σωπάσαμε. Που κάποιος μας απογοήτευσε κι εμείς βιαστήκαμε να τον καταλάβουμε, πριν προλάβουμε να καταλάβουμε εμάς.

Υπήρξαν και φόβοι που δεν μοιραστήκαμε. Στενοχώριες που κρύψαμε πίσω από ένα «καλά είμαι». Λόγια που δεν είπαμε ποτέ, επειδή φοβηθήκαμε μήπως στενοχωρήσουμε, μήπως θυμώσουν μαζί μας, μήπως χάσουμε έναν άνθρωπο ή μήπως φανούμε υπερβολικές.

Και ξέρεις κάτι; Σήμερα δεν χρειάζεται να τα κρατήσουμε άλλο όλα τόσο τακτοποιημένα.

Μπορούμε να παραδεχτούμε ότι θυμώσαμε. Ότι ζηλέψαμε. Ότι φοβηθήκαμε. Ότι κάποια πράγματα μας πόνεσαν πολύ περισσότερο απ’ όσο αφήσαμε να φανεί. Ότι υπήρξαν άνθρωποι που μας πλήγωσαν και άνθρωποι που πληγώσαμε κι εμείς. Ότι κάποιες φορές θέλαμε απλώς κάποιος να μας καταλάβει, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσουμε τόσο πολύ γιατί νιώθαμε όπως νιώθαμε.

Δεν χρειάζεται να διορθώσουμε κανένα από αυτά τα συναισθήματα σήμερα. Μόνο να τους δώσουμε λίγο χώρο. Ας τα αφήσουμε απλώς να υπάρχουν, χωρίς να μαλώσουμε ξανά τον εαυτό μας γι’ αυτά.

Σου ζητάω συγγνώμη για εκείνες τις φορές που δεν έβαλα όρια στους άλλους και παραμέλησα εσένα. Για τις φορές που έκανα προτεραιότητα τις ανάγκες των ανθρώπων γύρω μου και παραγκώνισα τις δικές μας. Για τις φορές που σου είπα να σωπάσεις και έδωσα αξία σε ανθρώπους που δεν το άξιζαν.

Σου ζητάω συγγνώμη για τις φορές που ένιωθες ότι κάτι δεν σου έκανε καλό κι εγώ προσπάθησα να σε πείσω για το αντίθετο. Που έμεινα λίγο περισσότερο απ’ όσο ήθελες. Που είπα «δεν πειράζει», ενώ πείραζε. Που χαμογέλασα ενώ ήθελες να κλάψεις και που κατάπια λόγια για να μη δυσαρεστήσω κάποιον άλλον.

Συγγνώμη και για τις φορές που αμφισβήτησα εσένα και εμπιστεύτηκα περισσότερο όσα άκουγα γύρω μου. Που έψαξα έξω από εμάς την επιβεβαίωση για κάτι που μέσα μας ήδη γνωρίζαμε. Και περισσότερο απ’ όλα, συγγνώμη για τις φορές που ήμουν πιο αυστηρή μαζί σου απ’ όσο θα ήμουν ποτέ με έναν άνθρωπο που αγαπώ.

Και τώρα θέλω να σου πω κάτι που ίσως δεν σου έχω πει αρκετές φορές.

Σ’ αγαπώ.

Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ο πιο σταθερός άνθρωπος της ζωής μου. Ο μόνος που ήταν εκεί σε κάθε ηλικία, σε κάθε αλλαγή, σε κάθε αρχή και σε κάθε τέλος. Ξέρεις όλα μου τα μυστικά, ακόμη κι εκείνα που δεν είπα ποτέ σε κανέναν. Ξέρεις τι με κάνει να γελάω, τι με συγκινεί, τι φοβάμαι, τι ονειρεύομαι. Με έχεις δει στα καλύτερά μου και στα χειρότερά μου και, παρ’ όλα αυτά, είσαι ακόμη εδώ.

Είσαι η πιο παλιά μου φίλη και η πιο πιστή μου συντροφιά. Σ’ αγαπώ για την τρυφερότητά σου. Για τον τρόπο που νοιάζεσαι. Για το πόσο πολύ μπορείς να αγαπάς. Για τον αυθορμητισμό σου, για το γέλιο σου, για την περιέργειά σου, για εκείνο το κομμάτι σου που εξακολουθεί να ενθουσιάζεται με καινούργια πράγματα. Σε εμπιστεύομαι γιατί, όσες φορές κι αν χάθηκες, βρήκες τον δρόμο να επιστρέψεις σε εμάς. Δεν ήσουν πάντα δυνατή, ούτε πάντα σίγουρη. Αλλά ποτέ δεν σταμάτησες να ψάχνεις την αλήθεια σου. Να μαθαίνεις, να διορθώνεσαι, να συγχωρείς, να ξανασηκώνεσαι. Σε εμπιστεύομαι γιατί ξέρω πως, ό,τι κι αν φέρει η ζωή, δεν θα με εγκαταλείψεις. Θα με κρατήσεις από το χέρι, όπως κάνεις από την πρώτη μέρα που γνωριστήκαμε.

Αν υπάρχει ένας άνθρωπος με τον οποίο θέλω να έχω μια όμορφη σχέση μέχρι το τέλος της ζωής μου, είσαι εσύ. Γιατί μαζί σου θα ζήσω όλες τις ηλικίες μου. Μαζί σου θα ξυπνήσω όλα εκείνα τα πρωινά που δεν έχουν έρθει ακόμη, θα κάνω καινούργια σχέδια, θα αλλάξω άλλα τόσα, θα γνωρίσω ανθρώπους, θα αποχαιρετήσω κάποιους.

Θέλω να μεγαλώσουμε όμορφα μαζί. Να συνεχίσουμε να κάνουμε παρέα, να γελάμε με τις χαζομάρες μας, να συζητάμε, να διαφωνούμε και μετά να τα ξαναβρίσκουμε. Να σε ακούω περισσότερο και να σε μαλώνω λιγότερο. Να σε φροντίζω χωρίς να σε περιορίζω και να σου αφήνω χώρο να αλλάζεις, γιατί ξέρω ότι θα αλλάξεις. Κι εγώ μαζί σου.

Δεν ξέρω πώς θα είμαστε στα εξήντα πέντε, στα εβδομήντα πέντε ή στα ογδόντα πέντε μας. Δεν ξέρω τι θα αγαπάς τότε, ποιοι άνθρωποι θα βρίσκονται δίπλα σου ή τι θα θεωρείς σημαντικό. Ελπίζω μόνο να έχεις κρατήσει λίγο από τον αυθορμητισμό μας, την περιέργειά μας και εκείνη την ικανότητα να γελάμε δυνατά. Όπου κι αν μας πάει η ζωή, θέλω να ξέρεις πως εσύ κι εγώ θα έχουμε πάντα η μία την άλλη.

Με αγάπη,

ο εαυτός σου ❤️

Ένα γράμμα προς τον εαυτό μας μπορεί να γίνει ένας ασφαλής χώρος προσωπικής έκφρασης, όπου σκέψεις και συναισθήματα που συχνά μένουν ανείπωτα μπορούν να βρουν λέξεις. Μας δίνει την ευκαιρία να κοιτάξουμε διαφορετικές περιόδους της ζωής μας με μεγαλύτερη καλοσύνη και αυτοσυμπόνια, να αναγνωρίσουμε ότι σε κάθε ηλικία κάναμε επιλογές με τη γνώση, την εμπειρία και τις δυνατότητες που είχαμε τότε, αλλά και να εκφράσουμε θυμό, λύπη, φόβο, απογοήτευση ή παράπονο χωρίς να χρειάζεται να τα κρίνουμε ή να τα διορθώσουμε. Παράλληλα, μπορεί να μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε όσα καταφέραμε, να εκφράσουμε ευγνωμοσύνη για όσα ζήσαμε και να ενισχύσουμε μια πιο τρυφερή και υποστηρικτική σχέση με τον εαυτό μας. Ίσως τελικά η μεγαλύτερη αξία ενός τέτοιου γράμματος να βρίσκεται ακριβώς εκεί: στο ότι, για λίγη ώρα, δεν στεκόμαστε απέναντι από τον εαυτό μας για να τον αξιολογήσουμε, αλλά δίπλα του για να τον ακούσουμε.